αλασεχιρ
Sharing The Sacred
The Stone Sentinels
Πρότζεκτ άπο τρία μέλη των Μπάρντο Πόντ.
[S. Overdrive]
0 Comment
Sharing The Sacred
The Stone Sentinels
Πρότζεκτ άπο τρία μέλη των Μπάρντο Πόντ.
[S. Overdrive]
hey you
εξαιρετικη διασκευη των big blood στο vitamin c των can
τα φωνητικα η θα τα λατρεψεις η θα τα μισησεις...
(manand)
μαρκ χέλνερ
Marc Hellner’s name might not instantly sound familiar, but the Chicago-based artist has been an active member of audio-visual duo Pulseprogramming for some time and has also been found playing in Chicago’s experimental ensemble L’Altra. A self-confessed workaholic who ‘writes too much music for just one project’, Hellner is releasing his first solo effort with Marriages.
This album combines sumptuous acoustic instrumentation and electronics to provide a series of delicate backdrops for his sweet and sour pop songs. Evoking influences ranging from Talk Talk and Blue Nile to Arvo Pärt, Hellner remains very consistent and focussed all the way through, carving heart-felt melodies right at the heart of his intimate soundscapes. Yet, Marriages is far from being a solitary stroll. Hellner’s work is often the fruit of a collaborative effort, and this album is not exception. Featuring contributions from Tortoise percussionist John Herndon, recently heard alongside Rob Mazurek as part of Mandarin Movie, cellist Fred Lonberg-Holm, Town & Country double bassist Josh Abrams and Telefon Tel-Aviv’s Joshua Eustis and Charles Cooper, who by producing this record, appear to make a further step away from instrumental electronica toward song-based music.The title track to Hellner’s recent EP, Asleep On The Wing, is featured here, yet Marriages evolves around a far wider music scope over its nine songs. Gentle acoustic and electric guitars glaze over vaporous electronic waves and discreet glitch and Lonberg-Holm melancholic cello, providing Hellner’s soft voice with some truly evocative ambiences. From the pop sensibilities of Handshaking, which opens this album, or Nonsense And Happiness to the ethereal Both Of Us or Asleep On The Wing and the reflective Last Chances or Orphea, which momentarily finds Hellner on Harold Bud territory, Marriages accumulates moods and hints of pop desolation of bands such as American Music Club or Red House Painters. Yet, the layers surrounding Hellner’s monotonous voice are incredibly rich and detailed, making this record a totally unique piece of work.
Away from his work with Pulseprogramming, Marc Hellner creates with Marriages a beautifully intimate and elegant record fuelled with raw emotions and served with subtle arrangements. Although Hellner is surrounded by friends all the way through, the mood remain intensely personal. Marriages shows Hellner as a truly gifted musician and songwriter. themilkfactory.
marriages
[stargazer]
γκαίνσμπουργκ
Μία απο τις καλύτερες κυκλοφορίες του 2007. Πέρασε ψιλοαπαρατήρητο αλλά περιέχει μερικά απο τα πιο funky psych tracks της δεκαετίας του 60. Europsych Freakout με τα όλα του.
A great overview of Gainsbourg's key psych jams and funk productions, this collection draws on everything from soundtrack work (including excerpts from Cannabis, La Pacha and Manon 70) to the seminal Histoire De Melody Nelson. You could see this as a themed greatest hits package. Michel Colombier features pretty heavily on this collection, and he shows up on the opener, 'Requiem Pour Un Con', which has a rhythm track comparable to something by Can, produced with an awesome, driving echo chamber drum sound. The provision of 'bonus beats'-style tracks for certain songs is a real gift to all you sample hounds and DJs, and that's certainly the case for this cut. This wouldn't be Gainsbourg without the orchestral elements though, and there's plenty of that on this disc, including a few Jean-Claude Vannier-assisted pieces, most notably the closing 'En Melody', a whirl of crunching guitar, heavy funk drumming and experimental tape techniques. Great collection. boomkat
Part1
Part2
(via garden of delights)
[S. Overdrive]
tracks of my year
ανακεφαλαίωση:
50. chaim-genesis
49. we stay here (in our secret world)-jeremy jay
48. do your best-john maus
47. kokomo-black dice
46. final path-yeasayer
45. kafamdaki yangin-voice of the seven woods
44. atomic rain-tv ghost
43. sandy-caribou
42. hi tech dreams-mad mike
41. lunatic fringe original mix-stefan goldmann
40. chief-various production
39. in brooklyn after dark-religious knives
38. umbrella-rihanna
37. the rhinohead-von sudenfed
36. air france-beach party
35. i' m not gonna cry-sharon jones & the dap kings
34. ghost hardware-burial
33. poison dart (original mix)-the bug ft. warrior queen
32. indestructible life!-old time relijun
31. to talk to you-pj harvey
30. op pop-excepter
29. neck escaper-no age
28. egypt strut-salah ragab & the cairo jazz band
27. clipper-rustie
26. pulses-white rainbow
25. empyrean-deepchord presents echospace
24. changes-mala
23. lacrimal-kaman leung
22. loose lips-wooden shjips
21. peacebone-animal collective
20. wayfaring stranger (burial mix)-jamie woon
19. all day-aesop rock
18. tamaghis-tied and tickled trio
17. silver tongued sisyphus ii-cloudland canyon
16. milk shake-holy fuck
15. get innocuous-lcd soundsystem
14. melody day-caribou
13. tea leaf dancers-flying lotus
12. stay tuned-robert wyatt
11. bro’s-panda bear
10. you will see-yosebu
09. archangel-burial
08. safer-animal collective
07. le sel-thee stranded horse
06. plaster casts of everything-liars
05. bind them-religious knives
04. at the mountains of madness-magic lantern
03. i’m not-panda bear
02. girl, you’re no failure-larry gus
01. unite-burial
fav. 1-10
01. panda bear-person pitch
I don’t know where, but he takes me there.
Tην πρώτη φορά που άκουσα το Person Pitch του Panda Bear νόμιζα ότι τα αρχεία που είχα περάσει στο κινητό μου είχαν υποστεί κακό conversion. Ο δίσκος ακουγόταν σαν να του κάναν mastering μέσα στο πηγάδι που είχε χωθεί ο Τόρου Οκάντα στο Κουρδιστό Πουλί του Μουρακάμι. Δεν ήταν δυνατόν να ήθελαν να το κυκλοφορήσουν αυτό το πράγμα έτσι. Δεν χωρούσε στον μικρό εγκέφαλο μου. Δεν μπορούσα να καταλάβω. Με βρήκε απροετοίμαστο.
Αλλά έπρεπε να μου αρέσει ο δίσκος. Ο Νόα Λένοξ είχε πει σε συνέντευξη στο Pitchfork ότι τον έγραψε με δύο SP 303. Το φθηνότερο και πιο απλό σάμπλερ που υπάρχει δηλαδή. Και τίποτα άλλο! Απίστευτο! Πού τα βρήκε μέσα στο πηγάδι? Δεν μπορούσα να καταλάβω.
Ο μόνος άνθρωπος που ξέρω που δεν μπορούσε να δει την εικόνα μέσα στα στερεογράμματα ήμουν εγώ. Όλοι οι φίλοι μου λέγανε: «Πω Πω! Έχω φάει τα σκατά μου! Δεν χορταίνω να τα κοιτάω! Κόλαση ε;». Και τα κατεβάζανε δέκα δέκα από το ίντερνετ. Ένας διάβασε όλη την Οδύσσεια του Διαστήματος σε στερεόγραμματα. Ένας άλλος έφτιαξε στερεογραμμμικό τέτρις σε τζάβα. (http://ikoukas.users.uth.gr/). Μόνο εγώ δεν μπορούσα να παίξω. Τα τούβλα ήταν μέσα στο στερεόγραμμα. Μου λέγανε να μην κοιτάω την εικόνα. Να την κοιτάω, αλλά και συγχρόνως να μην την κοιτάω. Ένιωθα άχρηστος. Και συγχρόνως ηλίθιος. Δεν μπορούσα να καταλάβω.
Το Person Pitch είναι το πρώτο στερεόγραμμα που κατάλαβα και με κατάλαβε. Ίσως το δεύτερο, μετά το Aτέλειωτο Kαλοκαίρι του Fennez. Δεν είναι τυχαίο ότι και οι δύο δίσκοι ουρλιάζουν τις Beach Boys αναφορές τους. Εκεί όμως που ο αυστριακός έκρυβε 4 μελωδίες πίσω από τόνους patterns στατικού ηλεκτρισμού, ο ντράμερ των Animal Collective σου σκάει στο κεφάλι 8 εκατομμύρια από δαύτες. Μόνο που τις καταχωνιάζει πίσω από επιληπτικά στρώματα reverb. Αρκεί να ακούς, και να μην ακούς συγχρόνως. Μετά από 5 φορές τα layers από τα φωνητικά θα έχουν καρφωθεί με βία βαθιά στο υποσυνείδητο.
Όταν ακούω πια το Person Pitch νιώθω σαν να με βουτάνε μέσα σε ένα τεράστιο καζάνι με μαλλί της γριάς. Και να με κουνάνε και να ρίχνουν κι άλλη ζάχαρη, κι άλλη, κι άλλη και να με ανακατεύουνε και να με πετάνε έξω, αλλά με αυτιστικό ρυθμό και κακό quantize.
Τελειώνοντας, με τον πιο κλισέ τρόπο, δηλαδή παραφράζοντας το από μόνο του κλισέ αυθαίρετο συμπέρασμα του Eno για τον πρώτο δίσκο των Velvets (καταφέρνοντας δηλαδή να αναιρέσουμε το κλισέ με ένα δεύτερο, και να κερδίσουμε επάξια μια θέση στο hall of fame της νόρμας και της τυπικότητας ας αναφέρουμε το εξής):
«Το Person Pitch όταν πρωτοκυκλοφόρησε δεν το άκουσε πολύς κόσμος. Αλλά όσοι το άκουσαν έτρεξαν και αντί να δημιουργήσουν συγκροτήματα, παράτησαν τα δικά τους, αγόρασαν ένα φτηνό σάμπλερ, το βουτήξαν στο ριβερμπ και αγοράσαν ένα βιβλίο με στερεογράμματα για 11χρονους. Τώρα που μιλάμε κάνουν εξάσκηση στο σπίτι. Τα αποτελέσματα θα φανούν σε μερικά χρόνια».
Larry Gus
02. burial-untrue
Δε σκέφτομαι από πού θα έρθουν οι σκοτεινές μέρες, από μέσα μου ή απ’ έξω. Είμαι αισιόδοξος και σ’ αυτό μ’ αρέσει να ταμπουρώνομαι. Αλλά να που στα ξαφνικά κρατώ ένα κομμάτι του soundtrack τους στα χέρια μου, και ψάχνω την ταινία, το μοντάρισμα, το φωτισμό, που κοίτα, όλα τους βρίσκονται σε μια τυπική νύχτα που δε θα θέλω να βγω απ’ το δωμάτιό μου. Απλά. Τόσο, που από αυτό είναι να τρομάζεις περισσότερο.
Το “Untrue” –εύστοχος τίτλος για την περίσταση, δεν το περίμενα– λέω πως είναι πιο φωτεινό απ’ το περσινό “Burial”. Σιγά το φως, μια σπίθα στα μαύρα σκοτάδια και κάτι έγινε. Έχει και περισσότερες «φωνές». Μα και το μυαλό μου έχει. Ακούγοντάς το μπερδεύεσαι, δεν ξεχωρίζεις αν είναι από λαρύγγι ανθρώπινο, αν έρχονται απ’ τα ηχεία ή απ’ τον επάνω όροφο, αν μιλάνε άλλοι ή εσύ μονολογείς και το δυσκολότερο, αν έρχονται από βαθιά εντός σου. Δε θέλει να βγει σε λάιβ ακούω. Και ποιος θα ήθελε να λύσει το μυστήριο, όταν αυτό εκφράζει απόλυτα τη δεκαετία των δύο μηδενικών. Μπορεί πλέον να γραφτεί ικανή μουσική από ανθρώπους που δεν κρατούν στα χέρια τους κάποιο όργανο. Ανώνυμους. Αυτό είναι το τίμημα, κι είναι τέτοιο επειδή φέρνει αναπόφευκτα την αντίληψη στα όριά της. Συν την αισθητική. Την έκφραση και τους κώδικες επίσης.
Το έχουν κάνει και συνεχίζουν να το κάνουν κι άλλοι, ο Burial όμως δημιουργεί τη σχολή. Τελεία. Για τα τραγούδια του που ξεπατικώνουν το ιδιάζον των μοναχικών ωρών, την πίκρα του μάταιου που δεν έχει τέρμα, για τη hype τοξικότητά του, επειδή συνθέτει μουσική μετέωρη, ατέρμονη, χωρίς άκρα. Προπάντων, όμως, επειδή είναι φρέσκος κι επειδή είναι τόσα πολλά που στην τελική δεν είναι. Δεν μπορεί, του αναγνωρίζεις τον τρόπο να μιλάει για παγωμένα, στοιχειωμένα τοπία κι επικίνδυνες γωνιές χωρίς καν να έχει διαβεί το κατώφλι της πόρτας του. Μόνον με υποψίες. Θεολογώντας. Επειδή άκουσε μελωδίες σαν το “Archangel”, το “Near Dark” ή το “Raver” στο μυαλό του και τις αναπαράγει πατώντας πλήκτρα και δουλεύοντας καταχρηστικά το copy/paste. Επειδή φαντάζεται περισσότερο από άλλους.
Μπορείς να βρεις λόγους για να σ’ απωθήσει ο μη πραγματιστικός και μη απτός κόσμος του “Untrue” (είναι μονόχνοτος είναι ο ένας). Κανέναν ωστόσο που να αντικρούει τη μοναδικότητά του για το 2007. Replay…
Πάνος Πανότας Αρχισυντάκτης του www.mic.gr.
03. john maus-love is real
Σε όλη τη διάρκεια του άλμπουμ τραγουδάει σε μια ακαταλαβίστικη γλώσσα σαν να το κάνει επίτηδες, με ένα στόμα μπουκωμένο και μια φωνή μπάσα λες και σε κοροϊδεύει, λες και παίρνει πόζες μπροστά στον καθρέφτη και τραγουδάει καραόκε. Μετά μαθαίνεις ότι τραγουδάει όντως καραόκε! Δεν ξέρω τι σημαίνει αυτό ακριβώς, μάλλον ότι δεν έχει γκρουπ, ότι παίζει μόνος του όλα τα όργανα [;], ότι τραγουδάει πάνω στα drum machine που έχει προηχογραφήσει και παίζουν σε ένα ρυθμό ντουμ ντουμ ντουμ, πιο eighties δεν γίνεται. Συνοδεύει τον Ariel Pink στα live του, ανοίγει τις εμφανίσεις του Panda Bear, τα κομμάτια του είναι τίγκα στο ριβέρμπ και στην παραφωνία. Ακόμα και τότε όμως που οι μελωδίες γίνονται ξεκούρδιστες και νομίζεις ότι βαριέται, κάτι κάνει και δεν σώζει απλά το τραγούδι, αλλά το απογειώνει. Αν ο Panda Bear κατάφερε να φτιάξει με μια βουτιά στα 60s κι ένα φτηνό sampler ένα δίσκο που δεν υπάρχει νέος μουσικός του σήμερα που να μην ζήλεψε, ο John Maus βούτηξε στα 80s και έφτιαξε ένα αριστούργημα παίζοντας με ακόμα πιο απλές φόρμες. Όπως έγραψε κι ο τύπος στο Drown in Sound: "God? Is that you? Nar son, it’s just Ian Curtis. He's taking his smile back..."
04. p.j.harvey-white chalk
Παρατηρήστε το εξώφυλλο του «White Chalk»˙ η Πι Τζέι Χάρβεϊ ποζάρει μπροστά σε σκούρο φόντο, φωτισμένη άτσαλα και υπερβολικά, με τα χέρια ακουμπισμένα στα πόδια της. Κοιτάει μπροστά, επίμονη. Φορά ένα φόρεμα που την κάνει να μοιάζει με σουφραζέτα -παρομοίωση που δεν διατυπώνεται δα και για πρώτη φορά στην καριέρα της. Το πρόσωπό της είναι ωχρό. Δεν πρόκειται για κανένα τυπικό «PJ Harvey» εξώφυλλο, σίγουρα, ωστόσο ο δίσκος τον οποίο συνοδεύει είναι απολύτως συνεπής στις προσδοκίες που αυτό με αξιοθαύμαστη σαφήνεια δημιουργεί.
Η PJ Harvey του «White Chalk» ακούγεται σαν να έχει κατεβάσει κανένα κουτί ηρεμιστικά. Σύμφωνοι, ήμαστε πλέον εξοικειωμένοι με τις κατά καιρούς μεταμορφώσεις της, από έμμονη ρέπλικα της Πάτι Σμιθ σε μανιοκαταθλιπτική, αναμαλλιασμένη Ιουδήθ και τ’ ανάποδο. Ωστόσο ποιος θα μπορούσε να το φανταστεί λίγα χρόνια πριν πως ετούτη η (σε κάθε περίπτωση) φωνασκούσα αλήτισσα θα μπορούσε να χαμηλώσει τον τόνο της φωνής της, να βγάλει τα όργανα από την πρίζα, να γειώσει τους ενισχυτές και να καθαρίσει τον ήχο της από όλες εκείνες τις μαξιμαλιστικές φλοίδες για τις οποίες έγινε διάσημη; Σε κάθε περίπτωση, οι Κασσάνδρες θα χρειαστεί να περιμένουν περισσότερο στη διαβόητη γωνία τους. Το «White Chalk» είναι ένας αναπάντεχος θρίαμβος.
Η λέξη «έκπληξη» αποτελεί μια ταπεινή περιγραφή του συναισθήματος που καταλαμβάνει όποιον ξεκινά να ακούσει τον όγδοο δίσκο της Πόλι Τζιν Χάρβει. Η Πόλι, σχετικά ήρεμη, υποτονική και καθόλου βωμολόχος απαγγέλλει -με τη συνοδεία ενός φάλτσου πιάνου, μιας ξεδοντιασμένης άρπας και κάποιων ισχνών εγχόρδων στο βάθος- διάφορους αναιμικούς, ασαφείς και αλλοπαρμένους στίχους, οι οποίοι με κάποιον αλλόκοτο τρόπο καταφέρνουν και συγκινούν. Για την ακρίβεια, η ατμόσφαιρα του δίσκου είναι σχεδόν θρησκευτική. Η Πόλι απεκδύεται θεαματικά την (καθαρόαιμα) αστική της ταυτότητα, αγνοεί επιδεικτικά τις πολυθρύλητες ροκ καταβολές της και μεταμορφώνεται σε έναν απόκοσμο μύστη, σαν να είχε στοιχηματίσει με κάποιον ότι με αυτόν τον δίσκο οι μουσικοκριτικοί θα την αποκαλέσουν «ξωτικό». Σαν να διασχίζει ξυπόλητη μια λεωφόρο.
Όσο δυσβάσταχτη κι αν είναι η απουσία της θερμόαιμης καρδιάς της, η οποία μέχρι πριν λίγο καιρό έμοιαζε αντίστοιχα ηλεκτρική με αυτήν του κεραυνού, στο «White Chalk» μπορεί να ακούσει κάποιος μια πραγματική καλλιτέχνιδα να πειραματίζεται και να βγαίνει κερδισμένη. Ακόμα και ως θηλυκός, βρετανός Τομ Γουέιτς της εποχής του «Bone Machine».
Ηλίας Νικολαΐδης
05. caribou-andorra
Ο εξαίρετος κύριος Dan Snaith, όταν δεν μπλέκει σε δικαστικές μάχες για να διασφαλίσει το καλλιτεχνικό όνομά του (Manitoba) φτιάχνει μουσικές που είναι πραγματικά υπεράνω διεξοδικής ανάλυσης. Στο τέταρτο album του, στην ουσία ενσταλλάζει την εμπειρία του από την θορυβώδη σχέση του με την ηλεκτρονική, ρυθμική πρωτοπορία, βάζει φωτιά στις ετικέτες και σχεδόν σαδιστικά παραδίδει ένα album που σαγηνεύει τους indie rockers, “ρίχνει” τους εραστές της sunshine pop, φέρεται ως ρυθμολάγνο αλλά στην ουσία είναι αθεράπευτα μελωδικό, φλερτάρει το χάος της πρωτοπορίας αλλά κωλοκάθεται με ηδονιστική απόλαυση στο mainstream της “τσιμπημένης” pop.
O Dan Snaith δεν έχει κανένα ηθικό περιορισμό: στόχος του είναι το υπερβατικό psych-out με ξαφνικές σοκαριστικές παρεμβάσεις των τυμπάνων ή με την ειρωνική – σχεδόν- αναπαραγωγή του ορθόδοξου sixties σκηνικού με τα παστέλ μουτράκια και τις χαριτωμένες πόζες. Είναι καταπληκτικός προβοκάτορας ο Snaith και το “Andorra” είναι το κοντινότερο που έχει φτάσει ποτέ στην ισορροπία μεταξύ θορυβώδους διάνοιας και αρμονικής ροής.
Με το “Sandy” πάει στο καλοκαίρι της αγάπης, με το “She’s The One” προσποιείται (πετυχημένα) την εποχή της αθωότητας, με το “Niobe” πλέκει μοτίβα –στερεότυπα- ψιλοβελονιά πάνω σε ψυχεδελικούς καμβάδες... νομίζω δε γίνεται να αποφύγεις τα κλισέ για να τον περιγράψεις. Και ο ίδιος, χαίρεται περισσότερο απ’ όλους, όταν αντι για κλισέ που περιμένεις σε λούζει με τις ιδιορυθμίες του...
Μάρκος Φράγκος
06. religious knives-remains
Απ’ τα ονόματα που υπόγεια και ύπουλα χτίζουν μια νέα αμερικάνικη σκηνή. Όπως κι αν χαρακτηρίσει κανείς τη μουσική των Νεοϋορκέζων θορυβοποιών Religious Knives -drone, electro-psych, ambient metal- σημασία έχει ότι είναι μυσταγωγική και σε καθηλώνει. Μετά από αρκετά EP και singles σε περιορισμένη έκδοση, το πρώτο άλμπουμ τους συγκεντρώνει μερικές από τις σημαντικότερες στιγμές τους, που απαιτούν την ένταση στη διαπασών για να δείξουν το μεγαλείο τους. Μαζί με τους Excepter και τους Sunburned Hand Of The Man ξαναδίνουν υπόσταση στην έννοια «αμερικάνικο underground».
07. animal collective-strawberry jam
Αποδομώντας τους Beach Boys. Σχιζοφρενικό. Εκεί που η μελωδία εμφανίζεται μέσα από μπουρμπουλήθρες ή τον λουπαρισμένο ήχο του μπάντζου και νομίζεις ότι επιτέλους έφτιαξαν ένα συμβατικό τραγούδι, καταργούν κάθε έννοια του νορμάλ και διασκεδάζουν παίζοντας με τις αντοχές σου. Ουρλιαχτά, κραυγές, οι ήχοι ενός λούνα παρκ του παραλόγου, ένας ψυχεδελικός αχταρμάς με τέτοιον ηχητικό πλούτο που απαιτεί υπομονή και αφοσίωση για σου αποκαλυφθεί. Κι αν τα καταφέρεις να εισχωρήσεις στον κόσμο τους, σε κερδίζουν για πάντα. Για πολλούς θεωρήθηκε ο πιο αδύναμος δίσκος τους, αυτά τα τραγούδια όμως είναι που προκαλούν το χαμό στα live τους. Κι αυτό το άλμπουμ που θα τους χαρακτηρίζει σε δέκα χρόνια. Ελπίζω να είμαστε όλοι καλά, και τότε τα ξαναλέμε…
08. wooden shjips-wooden shjips
Κατευθείαν απ’ το Σαν Φρανσίσκο του παρελθόντος. Τόσο παλιομοδίτικοι και κολλημένοι με τον ήχο που λατρεύουν [το οποίο «πάει πακέτο» με το ανάλογο attitude, οι επεξηγήσεις είναι περιττές] που τους αντιμετωπίζουν σαν γραφικούς. Σε πέντε απολαυστικά τραγούδια όμως χώρεσαν τους Doors και τους Jefferson Airplane, τον Hendrix, αλλά και τους Spacemen 3, τη φασαρία και το reverb, τα ψυχεδελικά μουρμουρητά και τις ταξιδιάρικες συνθέσεις φτιάχνοντας ένα άλμπουμ με κομμάτια που «λάμπουν σαν ήλιοι». Χωρίς λουλούδια στα μαλλιά. Τα άλλα είναι όλα εκεί.
09. saul williams-the inevitable rise and liberation of niggy tardust
Σε μια χρονιά που το χιπ χοπ φάνηκε να χάνει μεγάλο μέρος της δύναμής του, τουλάχιστον εμπορικά, ο Saul Williams τόλμησε να «χαρίσει» το άλμπουμ του στο ίντερνετ, καταφέρνοντας να αποδείξει ότι τα καλύτερα πράγματα στη ζωή είναι δωρεάν. Το αξιοθαύμαστο είναι ότι πρόκειται για δουλειά χρόνων, με τον Trent Reznor των Nine Inch Nails στην παραγωγή, τον Alan Moulder στο mix και 15 κομμάτια που τσακίζουν, τίποτα πρόχειρο, καθόλου αρπαχτή. Μπορεί να είναι νέα ήθη που τα διαμορφώνει η ανάγκη, αλλά δεν μπορείς να μην εκτιμήσεις τη φιλοσοφία του «δωρεάν», της μουσικής σαν λαϊκού αγαθού και όχι μέσο για να πλουτίσει ο κάθε αστοιχείωτος ράπερ που δεν ξεφεύγει ποτέ απ’ τη νοοτροπία του gangsta. Σοφιστικέ στίχοι, πολιτικοποιημένοι, από έναν ποιητή [κυριολεκτικά, χωρίς υπερβολές].
10. voice of the seven woods-voice of the seven woods
Αυτός ο νεαρός τύπος, ο Rick Tomlinson, που δηλώνει σαν επιρροές του τον Daniel Fichelscher και τον Dave Tyack -αλλά και μια χήνα που τον κυνηγούσε κάποιο σαββατοκύριακο σε όλο το Birmingham- είναι τόσο δημιουργικός και πολυγραφότατος, που κάνει τους συνομηλίκους του -που γίνονται σουπερστάρ με τρία κομμάτια- να φαίνονται σαν ανόητα πιτσιρίκια που παίζουν με τα παιχνίδια τους. Λατρεύει το τούρκικο psycho folk και το krautrock, πειραματίζεται με ένα σωρό παραδοσιακά έγχορδα και δεν έχει καμία σχέση με τον ήχο της Αγγλίας του σήμερα. Σε μια χρονιά που όλα ήταν ίδια, ξεχώρισε σαν τη μύγα μες στο γάλα.
I don’t know where, but he takes me there.
Tην πρώτη φορά που άκουσα το Person Pitch του Panda Bear νόμιζα ότι τα αρχεία που είχα περάσει στο κινητό μου είχαν υποστεί κακό conversion. Ο δίσκος ακουγόταν σαν να του κάναν mastering μέσα στο πηγάδι που είχε χωθεί ο Τόρου Οκάντα στο Κουρδιστό Πουλί του Μουρακάμι. Δεν ήταν δυνατόν να ήθελαν να το κυκλοφορήσουν αυτό το πράγμα έτσι. Δεν χωρούσε στον μικρό εγκέφαλο μου. Δεν μπορούσα να καταλάβω. Με βρήκε απροετοίμαστο.
Αλλά έπρεπε να μου αρέσει ο δίσκος. Ο Νόα Λένοξ είχε πει σε συνέντευξη στο Pitchfork ότι τον έγραψε με δύο SP 303. Το φθηνότερο και πιο απλό σάμπλερ που υπάρχει δηλαδή. Και τίποτα άλλο! Απίστευτο! Πού τα βρήκε μέσα στο πηγάδι? Δεν μπορούσα να καταλάβω.
Ο μόνος άνθρωπος που ξέρω που δεν μπορούσε να δει την εικόνα μέσα στα στερεογράμματα ήμουν εγώ. Όλοι οι φίλοι μου λέγανε: «Πω Πω! Έχω φάει τα σκατά μου! Δεν χορταίνω να τα κοιτάω! Κόλαση ε;». Και τα κατεβάζανε δέκα δέκα από το ίντερνετ. Ένας διάβασε όλη την Οδύσσεια του Διαστήματος σε στερεόγραμματα. Ένας άλλος έφτιαξε στερεογραμμμικό τέτρις σε τζάβα. (http://ikoukas.users.uth.gr/). Μόνο εγώ δεν μπορούσα να παίξω. Τα τούβλα ήταν μέσα στο στερεόγραμμα. Μου λέγανε να μην κοιτάω την εικόνα. Να την κοιτάω, αλλά και συγχρόνως να μην την κοιτάω. Ένιωθα άχρηστος. Και συγχρόνως ηλίθιος. Δεν μπορούσα να καταλάβω.
Το Person Pitch είναι το πρώτο στερεόγραμμα που κατάλαβα και με κατάλαβε. Ίσως το δεύτερο, μετά το Aτέλειωτο Kαλοκαίρι του Fennez. Δεν είναι τυχαίο ότι και οι δύο δίσκοι ουρλιάζουν τις Beach Boys αναφορές τους. Εκεί όμως που ο αυστριακός έκρυβε 4 μελωδίες πίσω από τόνους patterns στατικού ηλεκτρισμού, ο ντράμερ των Animal Collective σου σκάει στο κεφάλι 8 εκατομμύρια από δαύτες. Μόνο που τις καταχωνιάζει πίσω από επιληπτικά στρώματα reverb. Αρκεί να ακούς, και να μην ακούς συγχρόνως. Μετά από 5 φορές τα layers από τα φωνητικά θα έχουν καρφωθεί με βία βαθιά στο υποσυνείδητο.
Όταν ακούω πια το Person Pitch νιώθω σαν να με βουτάνε μέσα σε ένα τεράστιο καζάνι με μαλλί της γριάς. Και να με κουνάνε και να ρίχνουν κι άλλη ζάχαρη, κι άλλη, κι άλλη και να με ανακατεύουνε και να με πετάνε έξω, αλλά με αυτιστικό ρυθμό και κακό quantize.
Τελειώνοντας, με τον πιο κλισέ τρόπο, δηλαδή παραφράζοντας το από μόνο του κλισέ αυθαίρετο συμπέρασμα του Eno για τον πρώτο δίσκο των Velvets (καταφέρνοντας δηλαδή να αναιρέσουμε το κλισέ με ένα δεύτερο, και να κερδίσουμε επάξια μια θέση στο hall of fame της νόρμας και της τυπικότητας ας αναφέρουμε το εξής):
«Το Person Pitch όταν πρωτοκυκλοφόρησε δεν το άκουσε πολύς κόσμος. Αλλά όσοι το άκουσαν έτρεξαν και αντί να δημιουργήσουν συγκροτήματα, παράτησαν τα δικά τους, αγόρασαν ένα φτηνό σάμπλερ, το βουτήξαν στο ριβερμπ και αγοράσαν ένα βιβλίο με στερεογράμματα για 11χρονους. Τώρα που μιλάμε κάνουν εξάσκηση στο σπίτι. Τα αποτελέσματα θα φανούν σε μερικά χρόνια».
Larry Gus
02. burial-untrue
Δε σκέφτομαι από πού θα έρθουν οι σκοτεινές μέρες, από μέσα μου ή απ’ έξω. Είμαι αισιόδοξος και σ’ αυτό μ’ αρέσει να ταμπουρώνομαι. Αλλά να που στα ξαφνικά κρατώ ένα κομμάτι του soundtrack τους στα χέρια μου, και ψάχνω την ταινία, το μοντάρισμα, το φωτισμό, που κοίτα, όλα τους βρίσκονται σε μια τυπική νύχτα που δε θα θέλω να βγω απ’ το δωμάτιό μου. Απλά. Τόσο, που από αυτό είναι να τρομάζεις περισσότερο.
Το “Untrue” –εύστοχος τίτλος για την περίσταση, δεν το περίμενα– λέω πως είναι πιο φωτεινό απ’ το περσινό “Burial”. Σιγά το φως, μια σπίθα στα μαύρα σκοτάδια και κάτι έγινε. Έχει και περισσότερες «φωνές». Μα και το μυαλό μου έχει. Ακούγοντάς το μπερδεύεσαι, δεν ξεχωρίζεις αν είναι από λαρύγγι ανθρώπινο, αν έρχονται απ’ τα ηχεία ή απ’ τον επάνω όροφο, αν μιλάνε άλλοι ή εσύ μονολογείς και το δυσκολότερο, αν έρχονται από βαθιά εντός σου. Δε θέλει να βγει σε λάιβ ακούω. Και ποιος θα ήθελε να λύσει το μυστήριο, όταν αυτό εκφράζει απόλυτα τη δεκαετία των δύο μηδενικών. Μπορεί πλέον να γραφτεί ικανή μουσική από ανθρώπους που δεν κρατούν στα χέρια τους κάποιο όργανο. Ανώνυμους. Αυτό είναι το τίμημα, κι είναι τέτοιο επειδή φέρνει αναπόφευκτα την αντίληψη στα όριά της. Συν την αισθητική. Την έκφραση και τους κώδικες επίσης.
Το έχουν κάνει και συνεχίζουν να το κάνουν κι άλλοι, ο Burial όμως δημιουργεί τη σχολή. Τελεία. Για τα τραγούδια του που ξεπατικώνουν το ιδιάζον των μοναχικών ωρών, την πίκρα του μάταιου που δεν έχει τέρμα, για τη hype τοξικότητά του, επειδή συνθέτει μουσική μετέωρη, ατέρμονη, χωρίς άκρα. Προπάντων, όμως, επειδή είναι φρέσκος κι επειδή είναι τόσα πολλά που στην τελική δεν είναι. Δεν μπορεί, του αναγνωρίζεις τον τρόπο να μιλάει για παγωμένα, στοιχειωμένα τοπία κι επικίνδυνες γωνιές χωρίς καν να έχει διαβεί το κατώφλι της πόρτας του. Μόνον με υποψίες. Θεολογώντας. Επειδή άκουσε μελωδίες σαν το “Archangel”, το “Near Dark” ή το “Raver” στο μυαλό του και τις αναπαράγει πατώντας πλήκτρα και δουλεύοντας καταχρηστικά το copy/paste. Επειδή φαντάζεται περισσότερο από άλλους.
Μπορείς να βρεις λόγους για να σ’ απωθήσει ο μη πραγματιστικός και μη απτός κόσμος του “Untrue” (είναι μονόχνοτος είναι ο ένας). Κανέναν ωστόσο που να αντικρούει τη μοναδικότητά του για το 2007. Replay…
Πάνος Πανότας Αρχισυντάκτης του www.mic.gr.
03. john maus-love is real
Σε όλη τη διάρκεια του άλμπουμ τραγουδάει σε μια ακαταλαβίστικη γλώσσα σαν να το κάνει επίτηδες, με ένα στόμα μπουκωμένο και μια φωνή μπάσα λες και σε κοροϊδεύει, λες και παίρνει πόζες μπροστά στον καθρέφτη και τραγουδάει καραόκε. Μετά μαθαίνεις ότι τραγουδάει όντως καραόκε! Δεν ξέρω τι σημαίνει αυτό ακριβώς, μάλλον ότι δεν έχει γκρουπ, ότι παίζει μόνος του όλα τα όργανα [;], ότι τραγουδάει πάνω στα drum machine που έχει προηχογραφήσει και παίζουν σε ένα ρυθμό ντουμ ντουμ ντουμ, πιο eighties δεν γίνεται. Συνοδεύει τον Ariel Pink στα live του, ανοίγει τις εμφανίσεις του Panda Bear, τα κομμάτια του είναι τίγκα στο ριβέρμπ και στην παραφωνία. Ακόμα και τότε όμως που οι μελωδίες γίνονται ξεκούρδιστες και νομίζεις ότι βαριέται, κάτι κάνει και δεν σώζει απλά το τραγούδι, αλλά το απογειώνει. Αν ο Panda Bear κατάφερε να φτιάξει με μια βουτιά στα 60s κι ένα φτηνό sampler ένα δίσκο που δεν υπάρχει νέος μουσικός του σήμερα που να μην ζήλεψε, ο John Maus βούτηξε στα 80s και έφτιαξε ένα αριστούργημα παίζοντας με ακόμα πιο απλές φόρμες. Όπως έγραψε κι ο τύπος στο Drown in Sound: "God? Is that you? Nar son, it’s just Ian Curtis. He's taking his smile back..."
04. p.j.harvey-white chalk
Παρατηρήστε το εξώφυλλο του «White Chalk»˙ η Πι Τζέι Χάρβεϊ ποζάρει μπροστά σε σκούρο φόντο, φωτισμένη άτσαλα και υπερβολικά, με τα χέρια ακουμπισμένα στα πόδια της. Κοιτάει μπροστά, επίμονη. Φορά ένα φόρεμα που την κάνει να μοιάζει με σουφραζέτα -παρομοίωση που δεν διατυπώνεται δα και για πρώτη φορά στην καριέρα της. Το πρόσωπό της είναι ωχρό. Δεν πρόκειται για κανένα τυπικό «PJ Harvey» εξώφυλλο, σίγουρα, ωστόσο ο δίσκος τον οποίο συνοδεύει είναι απολύτως συνεπής στις προσδοκίες που αυτό με αξιοθαύμαστη σαφήνεια δημιουργεί.
Η PJ Harvey του «White Chalk» ακούγεται σαν να έχει κατεβάσει κανένα κουτί ηρεμιστικά. Σύμφωνοι, ήμαστε πλέον εξοικειωμένοι με τις κατά καιρούς μεταμορφώσεις της, από έμμονη ρέπλικα της Πάτι Σμιθ σε μανιοκαταθλιπτική, αναμαλλιασμένη Ιουδήθ και τ’ ανάποδο. Ωστόσο ποιος θα μπορούσε να το φανταστεί λίγα χρόνια πριν πως ετούτη η (σε κάθε περίπτωση) φωνασκούσα αλήτισσα θα μπορούσε να χαμηλώσει τον τόνο της φωνής της, να βγάλει τα όργανα από την πρίζα, να γειώσει τους ενισχυτές και να καθαρίσει τον ήχο της από όλες εκείνες τις μαξιμαλιστικές φλοίδες για τις οποίες έγινε διάσημη; Σε κάθε περίπτωση, οι Κασσάνδρες θα χρειαστεί να περιμένουν περισσότερο στη διαβόητη γωνία τους. Το «White Chalk» είναι ένας αναπάντεχος θρίαμβος.
Η λέξη «έκπληξη» αποτελεί μια ταπεινή περιγραφή του συναισθήματος που καταλαμβάνει όποιον ξεκινά να ακούσει τον όγδοο δίσκο της Πόλι Τζιν Χάρβει. Η Πόλι, σχετικά ήρεμη, υποτονική και καθόλου βωμολόχος απαγγέλλει -με τη συνοδεία ενός φάλτσου πιάνου, μιας ξεδοντιασμένης άρπας και κάποιων ισχνών εγχόρδων στο βάθος- διάφορους αναιμικούς, ασαφείς και αλλοπαρμένους στίχους, οι οποίοι με κάποιον αλλόκοτο τρόπο καταφέρνουν και συγκινούν. Για την ακρίβεια, η ατμόσφαιρα του δίσκου είναι σχεδόν θρησκευτική. Η Πόλι απεκδύεται θεαματικά την (καθαρόαιμα) αστική της ταυτότητα, αγνοεί επιδεικτικά τις πολυθρύλητες ροκ καταβολές της και μεταμορφώνεται σε έναν απόκοσμο μύστη, σαν να είχε στοιχηματίσει με κάποιον ότι με αυτόν τον δίσκο οι μουσικοκριτικοί θα την αποκαλέσουν «ξωτικό». Σαν να διασχίζει ξυπόλητη μια λεωφόρο.
Όσο δυσβάσταχτη κι αν είναι η απουσία της θερμόαιμης καρδιάς της, η οποία μέχρι πριν λίγο καιρό έμοιαζε αντίστοιχα ηλεκτρική με αυτήν του κεραυνού, στο «White Chalk» μπορεί να ακούσει κάποιος μια πραγματική καλλιτέχνιδα να πειραματίζεται και να βγαίνει κερδισμένη. Ακόμα και ως θηλυκός, βρετανός Τομ Γουέιτς της εποχής του «Bone Machine».
Ηλίας Νικολαΐδης
05. caribou-andorra
Ο εξαίρετος κύριος Dan Snaith, όταν δεν μπλέκει σε δικαστικές μάχες για να διασφαλίσει το καλλιτεχνικό όνομά του (Manitoba) φτιάχνει μουσικές που είναι πραγματικά υπεράνω διεξοδικής ανάλυσης. Στο τέταρτο album του, στην ουσία ενσταλλάζει την εμπειρία του από την θορυβώδη σχέση του με την ηλεκτρονική, ρυθμική πρωτοπορία, βάζει φωτιά στις ετικέτες και σχεδόν σαδιστικά παραδίδει ένα album που σαγηνεύει τους indie rockers, “ρίχνει” τους εραστές της sunshine pop, φέρεται ως ρυθμολάγνο αλλά στην ουσία είναι αθεράπευτα μελωδικό, φλερτάρει το χάος της πρωτοπορίας αλλά κωλοκάθεται με ηδονιστική απόλαυση στο mainstream της “τσιμπημένης” pop.
O Dan Snaith δεν έχει κανένα ηθικό περιορισμό: στόχος του είναι το υπερβατικό psych-out με ξαφνικές σοκαριστικές παρεμβάσεις των τυμπάνων ή με την ειρωνική – σχεδόν- αναπαραγωγή του ορθόδοξου sixties σκηνικού με τα παστέλ μουτράκια και τις χαριτωμένες πόζες. Είναι καταπληκτικός προβοκάτορας ο Snaith και το “Andorra” είναι το κοντινότερο που έχει φτάσει ποτέ στην ισορροπία μεταξύ θορυβώδους διάνοιας και αρμονικής ροής.
Με το “Sandy” πάει στο καλοκαίρι της αγάπης, με το “She’s The One” προσποιείται (πετυχημένα) την εποχή της αθωότητας, με το “Niobe” πλέκει μοτίβα –στερεότυπα- ψιλοβελονιά πάνω σε ψυχεδελικούς καμβάδες... νομίζω δε γίνεται να αποφύγεις τα κλισέ για να τον περιγράψεις. Και ο ίδιος, χαίρεται περισσότερο απ’ όλους, όταν αντι για κλισέ που περιμένεις σε λούζει με τις ιδιορυθμίες του...
Μάρκος Φράγκος
06. religious knives-remains
Απ’ τα ονόματα που υπόγεια και ύπουλα χτίζουν μια νέα αμερικάνικη σκηνή. Όπως κι αν χαρακτηρίσει κανείς τη μουσική των Νεοϋορκέζων θορυβοποιών Religious Knives -drone, electro-psych, ambient metal- σημασία έχει ότι είναι μυσταγωγική και σε καθηλώνει. Μετά από αρκετά EP και singles σε περιορισμένη έκδοση, το πρώτο άλμπουμ τους συγκεντρώνει μερικές από τις σημαντικότερες στιγμές τους, που απαιτούν την ένταση στη διαπασών για να δείξουν το μεγαλείο τους. Μαζί με τους Excepter και τους Sunburned Hand Of The Man ξαναδίνουν υπόσταση στην έννοια «αμερικάνικο underground».
07. animal collective-strawberry jam
Αποδομώντας τους Beach Boys. Σχιζοφρενικό. Εκεί που η μελωδία εμφανίζεται μέσα από μπουρμπουλήθρες ή τον λουπαρισμένο ήχο του μπάντζου και νομίζεις ότι επιτέλους έφτιαξαν ένα συμβατικό τραγούδι, καταργούν κάθε έννοια του νορμάλ και διασκεδάζουν παίζοντας με τις αντοχές σου. Ουρλιαχτά, κραυγές, οι ήχοι ενός λούνα παρκ του παραλόγου, ένας ψυχεδελικός αχταρμάς με τέτοιον ηχητικό πλούτο που απαιτεί υπομονή και αφοσίωση για σου αποκαλυφθεί. Κι αν τα καταφέρεις να εισχωρήσεις στον κόσμο τους, σε κερδίζουν για πάντα. Για πολλούς θεωρήθηκε ο πιο αδύναμος δίσκος τους, αυτά τα τραγούδια όμως είναι που προκαλούν το χαμό στα live τους. Κι αυτό το άλμπουμ που θα τους χαρακτηρίζει σε δέκα χρόνια. Ελπίζω να είμαστε όλοι καλά, και τότε τα ξαναλέμε…
08. wooden shjips-wooden shjips
Κατευθείαν απ’ το Σαν Φρανσίσκο του παρελθόντος. Τόσο παλιομοδίτικοι και κολλημένοι με τον ήχο που λατρεύουν [το οποίο «πάει πακέτο» με το ανάλογο attitude, οι επεξηγήσεις είναι περιττές] που τους αντιμετωπίζουν σαν γραφικούς. Σε πέντε απολαυστικά τραγούδια όμως χώρεσαν τους Doors και τους Jefferson Airplane, τον Hendrix, αλλά και τους Spacemen 3, τη φασαρία και το reverb, τα ψυχεδελικά μουρμουρητά και τις ταξιδιάρικες συνθέσεις φτιάχνοντας ένα άλμπουμ με κομμάτια που «λάμπουν σαν ήλιοι». Χωρίς λουλούδια στα μαλλιά. Τα άλλα είναι όλα εκεί.
09. saul williams-the inevitable rise and liberation of niggy tardust
Σε μια χρονιά που το χιπ χοπ φάνηκε να χάνει μεγάλο μέρος της δύναμής του, τουλάχιστον εμπορικά, ο Saul Williams τόλμησε να «χαρίσει» το άλμπουμ του στο ίντερνετ, καταφέρνοντας να αποδείξει ότι τα καλύτερα πράγματα στη ζωή είναι δωρεάν. Το αξιοθαύμαστο είναι ότι πρόκειται για δουλειά χρόνων, με τον Trent Reznor των Nine Inch Nails στην παραγωγή, τον Alan Moulder στο mix και 15 κομμάτια που τσακίζουν, τίποτα πρόχειρο, καθόλου αρπαχτή. Μπορεί να είναι νέα ήθη που τα διαμορφώνει η ανάγκη, αλλά δεν μπορείς να μην εκτιμήσεις τη φιλοσοφία του «δωρεάν», της μουσικής σαν λαϊκού αγαθού και όχι μέσο για να πλουτίσει ο κάθε αστοιχείωτος ράπερ που δεν ξεφεύγει ποτέ απ’ τη νοοτροπία του gangsta. Σοφιστικέ στίχοι, πολιτικοποιημένοι, από έναν ποιητή [κυριολεκτικά, χωρίς υπερβολές].
10. voice of the seven woods-voice of the seven woods
Αυτός ο νεαρός τύπος, ο Rick Tomlinson, που δηλώνει σαν επιρροές του τον Daniel Fichelscher και τον Dave Tyack -αλλά και μια χήνα που τον κυνηγούσε κάποιο σαββατοκύριακο σε όλο το Birmingham- είναι τόσο δημιουργικός και πολυγραφότατος, που κάνει τους συνομηλίκους του -που γίνονται σουπερστάρ με τρία κομμάτια- να φαίνονται σαν ανόητα πιτσιρίκια που παίζουν με τα παιχνίδια τους. Λατρεύει το τούρκικο psycho folk και το krautrock, πειραματίζεται με ένα σωρό παραδοσιακά έγχορδα και δεν έχει καμία σχέση με τον ήχο της Αγγλίας του σήμερα. Σε μια χρονιά που όλα ήταν ίδια, ξεχώρισε σαν τη μύγα μες στο γάλα.
fav. 11
με πρώτη ακρόαση προσέχεις μια κιθάρα και μια φωνή, πιο απλά δεν γίνεται. μετά προσέχεις ότι υπάρχει πολύ περισσότερη δουλειά, όχι μόνο στις συνθέσεις, αλλά και στην παραγωγή, ακόμα και στον τρόπο που παρουσιάζει τις εικόνες στους στίχους των κομματιών, από την εξοχή στην πόλη και πάλι στην εξοχή. όλα εδώ μέσα είναι τόσο προσεκτικά δομημένα που ξεφεύγουν από τα στενά όρια της φολκ, φωνές σε δύο επίπεδα, χoρωδιακά μέρη από τον ίδιο να συνοδεύουν τη φωνή του, μελωδίες που γίνονται όλο και πιο θλιμμένες όσο περνάει η ώρα, καημός, κι ας μην καταλαβαίνεις γιατί θρηνεί. υπάρχουν επίσης μερικές από τις πιο δυνατές μουσικές στιγμές που αποτυπώθηκαν φέτος σε cd, με ποιότητα σπάνια. μπορεί να μην είναι sapphie, είναι ωστόσο ό,τι καλύτερο έκανε μετά από αυτό. ένα σιωπηλό classic, χαμηλών τόνων όπως και ο δημιουργός του, από τις πιο σπουδαίες προσωπικότητες που διαθέτει η αγγλία σήμερα.
richard youngs-autumn response
fav. 12
αν οι yeasayer έστελναν μια φορά μηνύματα χαράς και θετικότητας, αυτός ο όμορφος σουηδός που τον κουρεύει ένα σύννεφο στο εξώφυλλο κατάφερε με πικρούς και σαρκαστικούς στίχους να σου δημιουργεί χαμόγελα, κι ας μην είναι ούτε μια στιγμή χαμογελαστός σε όλη τη διάρκεια του δίσκου. καταργώντας όλα τα κλισέ [''τι μουσική να περιμένεις από ένα πρώην μοντέλο που είναι το απόλυτο gay icon;'', χε χε] κατάφερε να αποδείξει ότι η καλή ποπ μπορεί να είναι απλή, αλλά δεν χρειάζεται να είναι και ηλίθια, να είναι μοντέρνα αλλά καθόλου μοδάτη, να είναι τόσο κλασική που γίνεται διαχρονική και άλλα πολλά που έχουν χιλιογραφεί γιατί είναι ένας δίσκος που αγαπήθηκε όσο λίγοι φέτος. οι ιστορίες του jens lekman είναι σαν ρεπορτάζ, κάθε φορά που τις ακούς θέλεις να χωθείς μέσα τους. αυτό αρκεί. και η θέση τον αδικεί.
jens lekman-night falls over kortedala
fav. 13
το βαρύτονο χαμηλόφωνο μουρμούρισμα του garm που ξεκινάει το άλμπουμ και όσο εξελίσσεται μετατρέπεται σε ένα απίστευτο mantra, δημιουργεί την ίδια ανατριχιαστική ατμόσφαιρα με τις ενορχηστρώσεις του badalamenti στο floating into the night. δεν ξέρω πόσο ιερόσυλο ακούγεται να τον χαρακτηρίσω ''αρσενική julee cruise'', αλλά είναι η ίδια ατμόσφαιρα, το ίδιο χαλαρωτικό ambience, μελωδικό prog, στοιχειωμένο, τρομακτικό, όμορφο. το shadows of the sun είναι ένας δίσκος πέρα από είδη που δεν είναι δυνατό να τον κατηγοριοποιήσεις. εδώ μέσα βρίσκονται κι οι coil, κι ο sylvian του talking with a shaman, και η μελαγχολία του solitude των sabbath -μπορείς να το πεις και ambient και σκοτεινό και τραγικό και ένα σωρό άλλα. μόνο metal δεν είναι. [αν αυτό είναι black metal, τότε ο david sylvian παίζει τσάμικα].
απλά αριστούργημα.
ulver-shadows of the sun
eos
fav. 14
το προηγούμενο άλμπουμ τους το είχα κατεβάσει τέσσερις φορές, μία κάθε μήνα, είχε φαγωθεί ο theodore δισκάρα και δισκάρα [που δεν ήταν -θοδωρή, πού είσαι ρε ψυχή; στείλε κάνα mail], αλλά το είχα βρει βαρετό. κι άμα κάτι είναι βαρετό δεν θυμάμαι αν το έχω κατεβάσει.
το bravado το κατέβασα τυχαία επειδή ήξερα το όνομα olvis, oelvis, ölvis, και τα τρία τα βρίσκεις στο slsk και είναι το ίδιο πράμμα [προφέρεται έλβις]. ήταν κι απ' την ισλανδία, του έδωσα μια ευκαιρία. έχω δώσει ευκαιρίες και σε ένα σωρό σαβούρα, τι αξία έχει ένα μισάωρο; [ένα μισάωρο μπορεί να έχει μεγάλη αξία, εξαρτάται τι δουλειά κάνεις, αν είσαι πουτάνα πολυτελείας με ένα μισάωρο μπορεί να ξεπληρώσεις το δάνειο].
το bravado είναι ένα άλμπουμ που δεν καταλαβαίνεις γρι πού αναφέρεται, για τι μιλάνε οι στίχοι [είναι στα ισλανδικά] αλλά και δεν χρειάζεται, γιατί είναι τόσο καλή η μουσική που σε συνεπαίρνει [επιτέλους!*]. τα υπόλοιπα τα έχουν γράψει ήδη σε φιλικά blogs. όπως δείχνουν τα πράγματα όλοι τα ίδια ακούμε και ξεχωρίζουμε, κύλισε ο τέντζερης... θα μου πεις αν δεν σας άρεσαν τα ίδια πράγματα θα ήταν φιλικά; anyway. δίσκος που δεν χάνει ούτε κατ' ελάχιστο με τον καιρό [ενώ arctic monkeys δεν μπορώ να ακούσω πιά. αδύνατον].
υπενθυμίζω ότι η σειρά δεν είναι η πραγματική, μόνο το νούμερο ένα θα είναι στη σωστή θέση, τα υπόλοιπα αναφέρονται τυχαία.[* έψαχνα εδώ και καιρό αφορμή να χρησιμοποιήσω αυτή τη λέξη].
ölvis-bravado
fav. 15
από πού ν' αρχίσεις; απ' το σαρωτικό plaster casts of everything, το φάνκι α λα πρίνς houseclouds, το 'ξεκούρδιστο' τρίμπιουτ στους σόνικ γιούθ leather prowler, τον αριστουργηματικό ύμνο sailing to byzantium που θυμίζει pigeonhead [ίσως το καλύτερο τραγούδι που έχουν γράψει], το σκοτεινό νιου γουέιβ what would they know, το 70s χαρντ ροκ cycle time, το σαϊκομπίλι του freak out, την επίσκεψη στο λούνα παρκ του on the town square, τον φόρο τιμής στους jesus and mary chain στο pure unevil, τις κοφτές κιθάρες και τα hardcore λαλά του clear island, το σαρκαστικά αυτοβιογραφικό the dumb in the rain με το ''στροβιλιστικό'' θόρυβο, το εκκλησιαστικό όργανο και ο joy division ρυθμός του ντραμ στο protection [κάποτε έγινε μια προσπάθεια να κάνουν το ντραμ θηλυκό, αλλά απέτυχε οικτρά. ευτυχώς. άκου η ντραμ! είναι σαν να λες το παμπ, άλλη αποτυχία]...
καλά, μιλάμε για δίσκο περιωπής, όχι αστεία. πέρσι πίστευα ότι τα' χαν δώσει όλα, αλλά φαίνεται ότι έχουν μεγάλο απόθεμα. και να φανταστεί κανείς στα δυο πρώτα άλμπουμ τους δεν μπορούσα ούτε ένα τραγούδι τους να αντέξω.
liars-liars
fav. 16
stepping into an empty street and smelling the pepper fragrance of a fire. ήταν η πιο ωραία φράση που διάβασα για τη μουσική τους σε ένα πολύ αγαπημένο μου blog απ' το μόντρεαλ. είναι απ' το μπρούκλιν [η σκηνή της νέας υόρκης είναι ξαφνικά τόσο δυνατή που θυμίζει παλιότερες εποχές, καλές εποχές μάλλον, κι ας μην τις προλάβαμε]. σαν animal collective με λιγότερη παράνοια. τα τραγούδια τους είναι ψυχεδελικοί ύμνοι με στίχους τόσο θετικούς και χαρούμενους που αναρωτιέσαι αν υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που τα βλέπουν όλα όμορφα [υπάρχουν]. φτάνει να δεις τους τίτλους που δίνουν στα κομμάτια τους: no need to worry, forgiveness, sunrise και wait for the summer. εδώ μονίμως σκεπάζει η τα πάντα η gothic μαυρίλα και η συμφορά. κάθε φορά που τον ακούω κερδίζει πόντους. ίσως ο πιο feel-good δίσκος της χρονιάς.
yeasayer-all hour cymbals
fav. 17
να την πω την αμαρτία μου. πολύ καλό δεύτερο άλμπουμ, με περισσότερη ομοιογένεια από το πρώτο και του αξίζουν αναμφίβολα οι πρωτιές στις λίστες, αλλά σαν το πρώτο τους δεν είναι. τέλος πάντων, εδώ κάνουμε απολογισμό σε αυτά που μας άρεσαν κι αυτό είναι από τα άλμπουμ που έχω λιώσει φέτος, άρα η γκρίνια δεν ωφελεί. είναι δισκάρα. αν ο murphy κατάφερε να κάνει mainstream αυτόν τον ήχο και να πείσει τους συντάκτες του uncut να τον επιλέξουν για δίσκο της χρονιάς, είμαι περίεργος να δω τι θα ακολουθήσει. οι excepter στο top-10;
lcd soundsystem-the sound of silver
fav. 18
χαρισματικός. ο yann tambour εκτίθεται όσο πάει, περισσότερο δεν γίνεται. με μοναδική συνοδεία τον ήχο από δύο βασικά έγχορδα [κιθάρα και κόρα] και τη φωνή του φτιάχνει τον πιο προσωπικό, τον πιο πλήρη δίσκο του μέχρι τώρα, κάποιες στιγμές καθηλωτικό. κόντρα σε όλους αυτούς που επιμένουν ότι η καλή παραγωγή μετράει το ίδιο με το πρωτογενές υλικό [που είναι το ίδιο το τραγούδι, χωρίς τα κόλπα του στούντιο], αποδεικνύει ότι ο τραγουδοποιός που δεν φοβάται να αποκαλύψει συναισθήματα έχει περισσότερη δύναμη από όλες τις κονσόλες του κόσμου. τραγούδια για έρωτες και τις χαρές της ζωής. ακούγονται περισσότερο θλιμμένα απ' ότι είναι πραγματικά. το le sel είναι ένα από τα τρία κομμάτια που μου σημάδεψαν τη χρονιά.
thee stranded horse-churning strides
fav. 19
απ' το συντηρητικό τέξας στις καταθλιπτικές βρυξέλλες τι να γράψουν οι άνθρωποι; το x της kylie; βέβαια, πέρασαν και από το λος άντζελες και την καλιφόρνια, αλλά προτίμησαν τα βιολιά, τα τσέλα και τα κλαρινέτα και να βυθιστούν ακόμα πιο πολύ στους τεράστιας διάρκειας drone αυτοσχεδιασμούς, δυο ώρες ο ίδιος επαναληπτικός βόμβος που σε παραλύει. την χαρακτήρισαν μουσική για όνειρα, μουσική για να παίζει σε φυλακές [μάλλον επειδή σε κρατάει σε ''καταστολή''], μουσική για να γλιτώσεις το ηρεμιστικό, κι άλλα τέτοια. θα μπορούσε να είναι σάουντρακ για ταινία του ταρκόφσκι [τώρα αυτό το γράφω για καλό, δεν το γράφω για να τρομάξω κανέναν]. και το ιδανικό σάουντρακ για ψήσιμο στον ήλιο. παρόλο που όλα τα παρόμοια είναι μουσική για σκοτάδια, το and the refinement of the decline είναι ένας δίσκος λουσμένος στο φως, λάμπει. σαν τη λάμψη του διαστημόπλοιου που κάνει τη νύχτα μέρα στις στενές επαφές τρίτου τύπου. είναι τόσο μεγαλειώδες. κάτι τους έκαναν τελικά το λος άντζελες και η καλιφόρνια, τίποτα δεν πάει χαμένο.
stars of the lid-and their refinement of the decline
fav. 20
όποιος παρακολουθεί το [άλλο] blog για καιρό γνωρίζει τον soso και την ''αδυναμία'' που του έχω, παρόλο που μέχρι πέρσι δύσκολα θα έπαιζε ποτέ σε λίστα με τα καλύτερα -είναι από αυτούς τους μικρούς αγαπημένους που πάντα τους αφήνεις απ' εξω και μετά το μετανιώνεις. κι τους βάλεις στη λίστα πάλι το μετανιώνεις. ένα μυστήριο πράγμα αυτός ο soso, δεν κολλάει πουθενά.
ο soso μέχρι τώρα ήταν ρυθμικός, έπαιζε με μελαγχολικά samples και λούπες και τον έλεγες και χιπ χοπ. κι ας μην ήταν ακριβώς χιπ χοπ. ό,τι κι άν ήταν κι όπου κι αν τον τοποθετούσες, σημασία έχει ότι στο νέο άλμπουμ του είναι αγνώριστος. κι όταν λέμε καμία σχέση, καμία σχέση. μόνο η μελαγχολία έμεινε ίδια, μόνο που αυτή τη φορά απλώθηκε και στα 8 τραγούδια του άλμπουμ και έγινε πιο σκοτεινή, η ίδια μελαγχολία που έχει ο will oldham, την ίδια που είχαν και οι slowdive και άλλοι πολλοί της ίδιας κάστας./
o soso πήρε την κιθάρα, έβαλε και τον κολλητό του maybe smith να τραγουδάει [ο οποίος ήταν στους saSKATOonians, που δεν ξέρω τι ήταν και με τέτοιο όνομα ούτε θέλω να μάθω] και έφτιαξαν έναν δίσκο που λέγεται tinfoil on the windows, γεμάτο ήχους από παραμορφωμένες χορδές και post rock, αλλά post rock που αντέχεται, όχι απ' αυτό που κάνεις αμάν να τελειώσει το κομμάτι.
μάλλον είναι ο καλύτερος δίσκος του soso, δεν ξέρω ακόμα. ξέρω σίγουρα ότι αυτή τη φορά μπαίνει στη λίστα με την αξία του.
είπαμε, ούτε στα άλμπουμ η σειρά δεν είναι αξιολογική εκτός από το νούμερο ένα, αλλά βάζω αριθμούς για να μην χρειάζεται να μετράω συνέχεια. και δεν μιλάμε για καλύτερα, αλλά για αγαπημένα. αν θέλεις αντικειμενική λίστα ψάξε για του uncut.
soso-tinfoil on the window
μάλλον είναι ο καλύτερος δίσκος του soso, δεν ξέρω ακόμα. ξέρω σίγουρα ότι αυτή τη φορά μπαίνει στη λίστα με την αξία του.
είπαμε, ούτε στα άλμπουμ η σειρά δεν είναι αξιολογική εκτός από το νούμερο ένα, αλλά βάζω αριθμούς για να μην χρειάζεται να μετράω συνέχεια. και δεν μιλάμε για καλύτερα, αλλά για αγαπημένα. αν θέλεις αντικειμενική λίστα ψάξε για του uncut.
soso-tinfoil on the window
[- ~]
the day will come + just for you
ένα από τα διαμάντια της motown της δεκαετίας του 60, το single του freddie gorman [ο οποίος είχε γράψει και το please mr. postman]. πέθανε πέρσι το καλοκαίρι.
drink pussy
the youngers + the good ol days
pussy: νέο νάτσουραλ ένερτζι ντρινκ με 32 mg καφεΐνης. σαν ξερατό, αλλά από όνομα σκίζει.
foals
επειδή όποια πέτρα κι αν σηκώσεις πια στη βρετανία [όπου υπάρχουν ακόμα πέτρες] πετυχαίνεις κι έναν έλληνα, ορίστε ένα γκρουπ που συμμετέχει ο γιάννης φιλιππάκης. τα μέλη του ανερχόμενου γκρουπ foals είναι οι : Yannis Philippakis, Jack Bevan, Jimmy Smith, Edwin Congreave και Walter Gervers και το wikipedia αναφέρει τα εξής:
Foals are a dance-punk band from Oxford. The five-piece group are known through extensive live playing around Great Britain for its mix of indie with elements from techno and math rock. The band has signed with Transgressive Records, and played a number of shows at the 2007 SXSW festival in Austin, Texas.
The band has been noted for its high level of technical ability, and their penchant for playing house parties. Unlike other bands, Foals have notably been quite guarded about their demos. Erratic quality control in the songwriting process has left the band hesitant to parade them in front of a wider audience. They have not widely distributed them and have instead opted for their tracks to be streamed only from their Myspace site, except for a free download of "Mathletics" from their live EP.
Foals recently appeared on the Channel 4 music program Transmission. A full length album is due for release for the latter half of 2007, to be produced by Dave Sitek of TV on the Radio. Foals are scheduled to tour extensively throughout Great Britain through the summer and autumn, including several dates backing up Bloc Party in December.
In August 2007, the band appeared in a mini episode of Skins, which aired exclusively on Myspace. The episode mimicked their tendency to play house parties.
The band recently announced that the singles 'Hummer' and 'Mathletics' will not be included on the debut album.
Jack and Yannis were previously in a math rock band named The Edmund Fitzgerald but this was disbanded after they claimed that things had become "too serious" and they wanted to have more "fun making their music."
Jimmy Smith was previously a student at the University of Hull and graduated in Geography. He played with several small Hull bands during his time at university.
Lead singer of Youthmovie Soundtrack Strategies (now Youthmovies), Andrew Mears, originally formed the band, playing as a guitarist and the lead singer. He was around for their first single release on Try Harder Records, Try This On Your Piano, where they had more of a math rock sound, but left after a few months so he could concentrate on Youthmovies. He was replaced by Edwin, who plays keyboards.
ο four tet έχει κάνει παραγωγή σε 3 κομμάτια που θα κυκλοφορήσουν σε 12ιντσα singles. ένα απ' αυτά είναι το balloon. το myspace τους εδώ.
κι εδώ είναι ολόκληρο το demo τους. [ένα κομμάτι έχει τίτλο olympic airways].
λουζ λιπς
το νέο single των wooden shjips στην sub pop έχει τίτλο loose lips. ακριβώς αυτό που υποδηλώνει το εξώφυλλο. περισσότερο revolution δεν γίνεται. στην πίσω πλευρά έχει το start to dreaming. απ' το καλό στο καλύτερο. είναι από τα λίγα νέα ονόματα που θα ήθελα να δω live. [δεν είναι πάνω από 5 αυτή τη στιγμή].
το σίνγκλ εδώ.
modrec
loipon, kai tora...eilikrinia.
meta apo arketo kairo os modrec kai exontas kanei arketes synaylies entos ellados kai mexri stigmis dio sthn agglia kaname tin proti mas ousiastikh epafi ton iounio gia na paixoume support stous smashing pumpkins pou tha itan kai to proto! mas.
mathame teli augoustou oti tha paizame+ola kala, alla dio meres meta h fotia ekapse kai tis opoies proipotheseis gia ayto to live opote kai den paiksame. kaname apopeira na anoiksoume tous muse oi opoioi telika den tha eixan support, kai telos dokimasame tin tyxh mas me tous manics. opou pirame to o.k. mexri edo ola kala omos...h diorganotria etairia arnithike na mas plirosei gia 30 lepta emfanisis + plirotitas tou programmatos xwris na prolavoume na orisoume poso pou sigoura den tha itan megalo, yperogo kai eksofreniko (diva fasi).
anti autou loipon, zitisame toulaxiston na mas kalipsei ta eksoda enoikiasis tou eksoplismou gia mia toso apaititiki sinavlia, dil. na mas noikiasei to analogo backline. (ta pros enoikiash me pragmatikes times: dio enisxites kitharas-100 euro, enas enisxiths mpasou-50 euro + ena drum kit-90 euro.
sinoliko kostos :240euro). alla molis tolmisame na zitisoume (eygenika kai politismena) kati tetoio, mas pliroforisan oti "..vasei tis politikis tis etairias mas,se opoia elliniki mpanta dinoume tin eykairia (!) na paiksei live ston -37 xiliometra ekso apo tin athina- xoro mas alla kai opou allou os epi to pliston kanoume live, ofeilei na noikiazei h na fernei ton diko tis exoplismo..".(pou profanos einai ligoi autoi oi paixtarades pou exoun spiti tous 4epi12 kampines kitharas, 8epi10 kampines mpasou ktl.)
oi modrec einai tesseris opote an ypothetika noikiazame to backline mas tha edine 60 euro o kathis. episis logo skoteinon kai "paganistikon (?)" diasindeseon pou exoume kanei ola ayta ta xronia mporousame na vroume tzampa poli kala mixamimata kai na pame na diaskedasoume tous eaytous mas kai ton opoio kosmo prin tous manics.to thema omos den einai auto .den nomizo oti auto siga siga prepei na stamatisei alla nomizo oti prepei tora na stamatisei! auth h ekmetaleush. autos o ipotimitikos tropos antimetopisis ton ellinikon mpanton apo tous armothious
aistanomai eglovismenos se auth thn mousika tritokosmikh pragmatikothta pou exoun diamorfosei oi pio palioi ("filoi kai proothites tis ellinikis agglofonis skinis")- kati san ena katestimeno-opou prepei na anexomaste,anamasame,sintiroume me to stanio..
xoris na sou kanoun kan kouventa peri xrimatikis amoivis gia to live pou tha kaneis,sou parathetoun to timima gia ena kalitero live to opoio "safos" einai na noikiaseis ton eksoplismo sou. a,kai min ksexname oti i amoivi sou einai h eukaireia pou sou edosan autoi na pas na paikseis ston siglonistiko tous xoro.
to foul mas os modrec einai oti otan kseprovale mprosta mas h eukaireia na anoiksoume tous pumpkins pali me tin ithia proipothesi peri enoikiasis backline eipame to nai, ormomenoi ap'to synaisthima kai tin athinamia pou trefoume gia auth thn mpanta. an kai vasei tis oras pou tha emfanizomastan, mallon tha anoigame tous Kassabian!
opoios kallitexnis h mpanta pou trefei sevasmo gia auto pou kanei kai agapaei, dil. tin mousiki tou, vrethei antimetopos me paromoia i tin ithia katastash, as kratisei tin psixraimia tou gia ena lepto kai as prospathisei na skeftei kathara,katharotera vlepontas pos oi mpantes gnorizomaste oles metaksi mas (poli pio prin thn eksarsi tou myspace) kai pos mporoume na epanaprogrammatisoume ta teliomena dedomena tous pou apokaloun politiki tous(?)! -mesaio daxtilo epi 1000.
-ysterografo ("akouson me, patakson de" fasi) : meta loipon apo tin akroasi ton epixeirimatikon pepoithiseon autis tis pragmatika megalokardis etairias apantisame omorfa + xaritomenaoti "..to gegonos oti den tha plirothoume( pou tha'prepe) kaliptontas sas 30 toulaxiston lepta mousikou programmatos kathos episis kai h athinamia sas na mas noikiasete eksoplismo aksias 240 euro logo logo tis politikis sas, auto mas fernei antimetopous me tin dikia mas politiki,dil. tin politiki ton modrec.
opote gia tin ora as to afisoume.
isos kapoia allh stigmh..".
palia..poli palia...
labis
[εδώ το link της σελίδας του γκρουπ, κι εδώ περισσότερα].
meta apo arketo kairo os modrec kai exontas kanei arketes synaylies entos ellados kai mexri stigmis dio sthn agglia kaname tin proti mas ousiastikh epafi ton iounio gia na paixoume support stous smashing pumpkins pou tha itan kai to proto! mas.
mathame teli augoustou oti tha paizame+ola kala, alla dio meres meta h fotia ekapse kai tis opoies proipotheseis gia ayto to live opote kai den paiksame. kaname apopeira na anoiksoume tous muse oi opoioi telika den tha eixan support, kai telos dokimasame tin tyxh mas me tous manics. opou pirame to o.k. mexri edo ola kala omos...h diorganotria etairia arnithike na mas plirosei gia 30 lepta emfanisis + plirotitas tou programmatos xwris na prolavoume na orisoume poso pou sigoura den tha itan megalo, yperogo kai eksofreniko (diva fasi).
anti autou loipon, zitisame toulaxiston na mas kalipsei ta eksoda enoikiasis tou eksoplismou gia mia toso apaititiki sinavlia, dil. na mas noikiasei to analogo backline. (ta pros enoikiash me pragmatikes times: dio enisxites kitharas-100 euro, enas enisxiths mpasou-50 euro + ena drum kit-90 euro.
sinoliko kostos :240euro). alla molis tolmisame na zitisoume (eygenika kai politismena) kati tetoio, mas pliroforisan oti "..vasei tis politikis tis etairias mas,se opoia elliniki mpanta dinoume tin eykairia (!) na paiksei live ston -37 xiliometra ekso apo tin athina- xoro mas alla kai opou allou os epi to pliston kanoume live, ofeilei na noikiazei h na fernei ton diko tis exoplismo..".(pou profanos einai ligoi autoi oi paixtarades pou exoun spiti tous 4epi12 kampines kitharas, 8epi10 kampines mpasou ktl.)
oi modrec einai tesseris opote an ypothetika noikiazame to backline mas tha edine 60 euro o kathis. episis logo skoteinon kai "paganistikon (?)" diasindeseon pou exoume kanei ola ayta ta xronia mporousame na vroume tzampa poli kala mixamimata kai na pame na diaskedasoume tous eaytous mas kai ton opoio kosmo prin tous manics.to thema omos den einai auto .den nomizo oti auto siga siga prepei na stamatisei alla nomizo oti prepei tora na stamatisei! auth h ekmetaleush. autos o ipotimitikos tropos antimetopisis ton ellinikon mpanton apo tous armothious
aistanomai eglovismenos se auth thn mousika tritokosmikh pragmatikothta pou exoun diamorfosei oi pio palioi ("filoi kai proothites tis ellinikis agglofonis skinis")- kati san ena katestimeno-opou prepei na anexomaste,anamasame,sintiroume me to stanio..
xoris na sou kanoun kan kouventa peri xrimatikis amoivis gia to live pou tha kaneis,sou parathetoun to timima gia ena kalitero live to opoio "safos" einai na noikiaseis ton eksoplismo sou. a,kai min ksexname oti i amoivi sou einai h eukaireia pou sou edosan autoi na pas na paikseis ston siglonistiko tous xoro.
to foul mas os modrec einai oti otan kseprovale mprosta mas h eukaireia na anoiksoume tous pumpkins pali me tin ithia proipothesi peri enoikiasis backline eipame to nai, ormomenoi ap'to synaisthima kai tin athinamia pou trefoume gia auth thn mpanta. an kai vasei tis oras pou tha emfanizomastan, mallon tha anoigame tous Kassabian!
opoios kallitexnis h mpanta pou trefei sevasmo gia auto pou kanei kai agapaei, dil. tin mousiki tou, vrethei antimetopos me paromoia i tin ithia katastash, as kratisei tin psixraimia tou gia ena lepto kai as prospathisei na skeftei kathara,katharotera vlepontas pos oi mpantes gnorizomaste oles metaksi mas (poli pio prin thn eksarsi tou myspace) kai pos mporoume na epanaprogrammatisoume ta teliomena dedomena tous pou apokaloun politiki tous(?)! -mesaio daxtilo epi 1000.
-ysterografo ("akouson me, patakson de" fasi) : meta loipon apo tin akroasi ton epixeirimatikon pepoithiseon autis tis pragmatika megalokardis etairias apantisame omorfa + xaritomenaoti "..to gegonos oti den tha plirothoume( pou tha'prepe) kaliptontas sas 30 toulaxiston lepta mousikou programmatos kathos episis kai h athinamia sas na mas noikiasete eksoplismo aksias 240 euro logo logo tis politikis sas, auto mas fernei antimetopous me tin dikia mas politiki,dil. tin politiki ton modrec.
opote gia tin ora as to afisoume.
isos kapoia allh stigmh..".
palia..poli palia...
labis
[εδώ το link της σελίδας του γκρουπ, κι εδώ περισσότερα].
λαλα-μπάνγκερ
ο τζενέιρο τζάρελ και ο τζόγουαντ είναι οι shape of broad minds. κι αυτός είναι ο πολύ καλός δίσκος τους στην λεξ. crafts of the lost art.
