Bug In The City

THE SPACE FUNKATEERS

Category: Chrome Hoof By the bug

Στο βάθος ο Peter Cushing να χορεύει disco, πιο κάτω ο Frank Zappa να αναρωτιέται αν το χιούμορ ανήκει στη μουσική; α, να και ο Bootsy Collins να εξηγεί τι θα γινόταν if 6 was 9, να και ο Τony Iommi που πέρασε να πει ένα γεια. Το ξέρω ότι ίσως είναι η πιο σαχλή εισαγωγή για περιγραφή ενός δίσκου αλλά πως αλλιώς να περιγράψω τι συμβαίνει στον τρελό κόσμο του πολύχρωμου πληρώματος(sic!) που ακούει στο όνομα Chrome Hoof; To Pre Emptive False Rapture είναι ο δίσκος όπου το Doom και η Funk συνυπάρχουν χωρίς προβλήματα avant rock βολτάρει ανέμελο ντυμένο με glitter μανδύα,το kitch φλερτάρει με το progressive, και το metal χαχανίζει πονηρά πάνω στο Αστρόπλοιο της υπερβολής (Μα τι γραφω Θεε μου!). Ο Leo Smee (Cathedral) και ο αδελφός του Μilo φτιαχνουν τον progressive δίσκο της χρονιάς, που δεν έχει αυτοσκοπό την τεχνική (όχι ότι υστερούν σ’αυτόν τον τομέα) αλλά έχει σκοπό κοιτάζοντας βαθιά μέσα στο παρελθόν να μας δώσει κάτι ιδιαίτερο και μοναδικό, κάτι καινούριο, και το πετυχαίνουν χωρίς πολύ κόπο. Φανταστείτε κάτι ανάλογο με τους Praxis του Transmutation xωρίς τα αυτοσχεδιαστικά jamming και τα μεταλ solos του Βuckethead, και με μια τραγουδίστρια που θα μπορούσε να είναι η metal απαντηση στην Grace Jones όπως διάβασα κάπου..Τι άλλο θελετε..???? TRANZISTOR GR
chrome hoof

(stargazer)

growing

Category: Growing By the bug

The imagery on the front of this gorgeous album perfectly represents both it's title and it's sound, blending the elements into a barely discernable shade of Blue. "The Sky's Run Into The Sea" is the debut album from this trio, but their sound fits in so perfectly within the Kranky catalogue that it's almost as if the band have been hard-wired into its legacy of monumentally quiet, midnight music. The album veers from the distorted aural grime of "life in D Tepsije" to the other-worldly ambience o "Pavement", the quiet/loud agenda here delivered with breathtaking form. Beautiful music. BOOMKAT
the sky's run into the sea

(stargazer)

retribution gospel choir

Category: Retribution Gospel Choir By the bug

οι retribution gospel choir ειναι το side project του Andy Sparhawk(τραγουδιστη/συνθετη των Low) και εδω ειναι το summer tour ep 2005 (ενα απο τα δυο που ηχογραφησαν και πουλουσαν στις συναυλιες τους)
ο νεος τους ομωνυμος δισκος κυκλοφορει απο τις 18 Μαρτιου σε παραγωγη του Mark Kozelek(Sun Kil Moon, Red House Painters,etc) και μπορεις να τον αγορασεις απο εδω
(manand)

niobe

Category: Niobe By the bug

A brazen horn alerts of a charge that stampedes like a Brazilian Carnivale prancing over you, tripping over your head and leaving a cartoonish orbit of stars and tweety-birds around your skull. That's just the first two minutes of "Voodooluba TV Show," the opening track of this second album by Niobe frontwoman Yvonne Cornelius. And before the song is over, she will drift into a somber, folk-acoustic pluck that speaks in tongues and itself gets run over by yet another parade.
One of the boldest statements sampler music has made in recent years, Cornelius mashes and mangle her various song structures in a way that deflects the irreverence of most scattershot electronic musicians (Jason Forrest comes to mind). So despite the mysterion vocals she belts out on "Tengo Yoruba," contrasted against Motown soul-doo wop backing, or even the tap-dance-cum-Toontown clunk of "Zur Wilden Flotte" which unpredictably tunes into a disco station for just a few bars, it all seems, if not natural, than at least not smirking. If one consistency can be found in Cornelius' music, it might be her dedication to making her voice sound like it's straight off an old 78 RPM record, evoking a sepia-toned spirit that permeates this covertly advanced exercise in digital collage. Like The Triplets of Belleville, it is old-timey and animated, but at the same time more complex and elaborate than anything you'll actually find from the proposed era.
Produced by Andi Toma of Mouse on Mars, clearly this release allows him to stretch far and away from the micro-clip and stuttering laptop funk that has seemingly squeezed his group into a corner. Just because you might be familiar with Cornelius' appearances on MoM's releases does not ensure any preparation for this release. ~ Joshua Glazer, All Music Guide All Music Guide
voodooluba

(stargazer)

musicotherapie

Category: Hypnose Reele By the bug

hypnose reele....το αλμπουμ
part1
part2
(manand)

Lanterna

Category: Lanterna By the bug

Άν εξαιτίας κάποιας βλάβης στη χρονομηχανή γυριζόταν μερικές δεκαετίες αργότερα και στην Αμερική, τότε η ταινία θα λεγόταν 'Lanterna, φτώχεια και φιλότιμο', είμαι σίγουρος...Γιατί η περίπτωση του Henry Frayne, της κεντρικής μονάδας πίσω από τους Lanterna, είναι μια μικρή ιστορία ενός ταξιδευτή που κινείται πάντα στο περιθώριο και προσπαθεί να περιγράψει αυτά που βλέπει και εμπειριώνει μέσα από αιθέριες κιθαριστικές περιπλανήσεις, άχρονες και σχεδόν ουτοπικές. Παίζει για την πάρτη του, μιλά σε όσους θέλουν να τον ακούσουν, δεν ελπίζει τίποτα, δε συμβιβάζεται.
Η τέταρτη δουλειά των Lanterna, μετά το ομώνυμο του 1995 στην Parasol, το 'Elm Street' του 2001 και 'Sands' του 2002 στην Badman, είναι η φυσική και αναμενόμενη συνέχεια ενός μουσικού που χρησιμοποιεί την κιθάρα του ως ένα απόλυτο περιγραφικό μέσο, φανατικά εκτός της μουσικής βιομηχανίας, ενός ρομαντικού αναζητητή της δικής του Αμερικής.
Το 'Highways' είναι ένας δίσκος περιπλάνησης. Στα 9 instrumentals που τον αποτελούν, o Frayne βαδίζει πάνω σε ονειρικές pop μελωδίες, post rock περιπλανήσεις χωρίς όμως τη διάθεση να πειραματιστεί ή να ξεφύγει από την ευθύγραμμη πορεία του, θυμίζει τους συνοδοιπόρους του Scenic χωρίς όμως τα ξεσπάσματά τους πριν την τελική γαλήνη, αφήνει να αναδυθεί ένας σκοτεινός εαυτός με την ελπίδα όμως πάντα να χαμογελά στη γωνία, ζωγραφίζει αιθέριες μελωδίες 4ADικής έμπνευσης (όπως έκανε άλλωστε και με την πρώτη του μπάντα, τους Area) και τέλος δικαιολογεί το χαρακτηρισμό του ως γνήσιο εκπρόσωπο της ambient americana, μιας αέναης κιθαριστικής ατμοσφαιρικής μουσικής που πατάει τόσο στη δημιουργία κιθαριστικών ηχοτοπίων (με το συναίσθημα να υπερισχύει της αναμφισβήτητης δεξιοτεχνίας του) όσο και στην αναφορά όχι τόσο σε αμερικάνικες μουσικές φόρμες όσο στην αναζήτηση ενός ακίνδυνα περιπετειώδους φαντασιακού 'american dream' για ξεπεσμένους καουμπόηδες.
Το 'Highways' είναι ένας αέρινος δίσκος, αισιόδοξος όσο ο άνεμος τα βράδια στις ερήμους των κεντρικών πολιτειών μα και κοφτερός και απόμακρος όσο τα επιβλητικά Βραχώδη Όρη. Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ακόμα και δουλειά ντοκουμενταρίστικης φύσης, καθώς οι εικόνες που δημιουργούνται από την ακρόασή του είναι -όσο τετριμμένο και αν ακούγεται- απέραντα τοπία, γυμνά, άγονα και μοναχικά. Αυτή η ελεύθερη, αυθόρμητη κατάθεση του Frayne υπό το όχημα των Lanterna, ίσως να οφείλεται και στο ότι αυτό αποτελεί το side project του καθώς η βασική του ασχολία είναι εδώ και καιρό οι The Moon Seven Times (που ως γνωστόν σπάνε τα ταμεία...).
Οπότε εδώ βρίσκει όλο το χώρο που χρειάζεται για να χαράξει αβίαστα και χωρίς περιορισμούς τις ιδέες, τις σκέψεις και οπωσδήποτε την ονειρική κιθαριστική του δομή, φέρνοντας στο νου ένα ιδανικό ζευγάρωμα μεταξύ Cocteau Twins και This Mortal Coil, υπό τους ήχους ενός μεταμοντέρνου western.
Οπωσδήποτε το 'Highways' δεν είναι ένας εύπεπτος δίσκος, καθώς απαιτεί την κατάλληλη διάθεση και ατμόσφαιρα για να σου επιτρέψει να χαθείς μέσα του. Και από την άλλη οι -αν και ζεστές και οικείες- διαρκείς κιθαριστικές διαδρομές του, η απουσία 'περιπέτειας' ή η έλλειψη πλουραλισμού (που εκφράζεται και μέσα από την πολύ διακριτική παρουσία των Eric Gebow στα ντραμς και Mike Brosco στα tapes), ίσως αποτελεί εκτός από κίνδυνο να αποπροσανατολιστείς στις συνθέσεις του και εμπόδιο στην προσέγγιση νέων ακροατών, μη συνηθισμένων με αυτό το ιδιαίτερο μουσικό ιδίωμα. Βέβαια για απήχηση σε ευρύτερο κοινό ή για εμπορική ευόδωση του 'Highways' μάλλον είναι εκτός της κουβέντας.
Αυτό που μένει τελικά από τη δουλειά αυτή είναι οτι ο Frayne δημιουργεί ένα σκοτεινά ονειρικό ηχόστρωμα, καταθέτει αβίαστα το αυθεντικό μουσικό του εγώ, χωρίς να ελπίζει σε κάτι ευρύτερο απ'αυτό που έχει πετύχει ως τώρα στη μουσική του πορεία, και αφήνει το μήνυμά του στο μπουκάλι με την ελπίδα οτι από χέρι σε χέρι το μήνυμά του θα ακουμπήσει πολλές ψυχές, πέρα από το αν πρέπει να περάσει από χίλια κύματα. Γιάννης Ασπιώτης
highways

(stargazer)

when-writercakebox:the unblessed world of when

Category: When By the bug

Imagine a blender and throwing in a little bit of late 60s pop, progressive themes, neo-punk, death ambient, world music, atonal compositions, and kraut-rock minimalism/industrial and you have WHEN.
This isn't a CD you listen to be "cool" like Rhiannon or Linkin Park. No, this stuff is genius. WHEN is essentially stepping into a wild world where both Bosch and drum machines can occupy. Where go-go girls hit the psychadelic mod fjords. Where cartoons are your guide and acid is in the water.
The compositions range from the depressing(Black Death) to the amazing(Veil and Mere) to the ridiculous(Gynt)...As many instruments make these composition. Lars Pedersen plays synthesizers, xylophones, bass, samplings, keyboards, guitars, toys, tapes and so on...
Most hipsters would easily compare this guy to Beck, due to the schizophrenic compositions. However, WHEN stands alone as one of best musicians. But this is not for the faint of heart, due to alot of the dissodance in the compositions.
Recommended for fans of Krautrock, intelligent pop, or even black metal. E. Mitchell
disc 1 part 1
disc 1 part 2
disc 2 part 1
disc 2 part 2

(stargazer)

Water Curses

By the bug

Come To The Sabbat

Category: Soundtrack By the bug

What is this that stands before me?
Figure in black which points at me
Turn around quick and start to run
Find out I'm the chosen one, oh nooo!

i tre volti della paura(black sabbath)

(stargazer)

Metro Area

Category: Metro Area By the bug

...πιστοι στο οραμα του Αrthur Russell το Νεουορκεζικο duo των Metro Area
βγαζει εναν απο τους καλυτερους minimal disco house δισκους,με την συνδρομη
του mike kelley(Kelley Polar)

metro area

(stargazer)

hypnose reelle

By the bug

εκπληκτικο single απο ενα δισκο(ο δισκος αυριο εδω) που δε γνωριζω τιποτα αλλο εκτος απο το παρακατω:
"The ultimate mellow music, like a soundtrack to a poetic French movie about
the journey of man or whatever..can't get more obscure than that, but who
would have thought that such a lovely album exist with so few people knowing
about it"
hypnose reele(1972)

(manand)

where did our love go

Category: The Supremes By the bug

the supremes - a selection

(manand)

pure beauty

Category: Anouar Brahem By the bug

Anouar Brahem. Τυνησιος.Παιζει oud.Ηχογραφει για την ECM απο το 1991 και εχει κυκλοφορησει συνολικα 7 δισκους.Εγω τον γνωρισα απο το “Le Pas du Chat Noir” του 2002 και επαθα την πλακα μου.Μουσικη απιστευτης ομορφιας. Μαζι του στο ακορντεον ο Jean-Louis Matinier και στο πιανο ο Francois Couturier
(manand)

she eats doom divas..for breakfast...

By the bug

she eats doom divas...for breakfast

(stargazer)

γιωργος χριστιανακης

Category: Giorgos Christianakis By the bug

Αν και τούτο είναι το τρίτο προσωπικό άλμπουμ του Γιώργου Χριστιανάκη, η παρουσία του στον χώρο της σύγχρονης Ελληνικής μουσικής ( και όχι αυστηρά ροκ μουσικής), είναι πολύχρονη και έντονη μιας και έχει γράψει τη μουσική για πολλές θεατρικές παραστάσεις, ενώ οι φίλοι των Τρυπών θα τον γνωρίζουν από τις συνεργασίες του με το συγκρότημα (εξάλλου ο Μπάμπης Παπαδόπουλος των τελευταίων βρίσκεται εδώ για να βοηθήσει στις κιθάρες). Οι Παράξενες Ιστορίες του τίτλου είναι μια αρκούντως περιγραφική αναπαράσταση του περιεχομένου, αδυνατεί βέβαια να παραστήσει πειστικά τις πάμπολλες εκρήξεις που κρύβει το κάθε ένα από τα 18 κομμάτια του δίσκου. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι το άλμπουμ είναι η ηχογράφηση ενός σαρώματος της βελόνας ενός ραδιοφώνου, η οποία δεν ξέρεις που θα σταματήσει, που θα ξεπηδήσει, από τα ηχεία τη συγκεκριμένη στιγμή και τι θα επιφυλάσσει η αμέσως επόμενη. Το βέβαιο είναι ότι όλα τους είναι πλημμυρισμένα από οργιώδη φαντασία και πλούσιες μουσικές εικόνες, που ξεπερνούν τους στιλιστικούς φραγμούς και τις τάσεις που τρέχουν στην αγορά, για να χαράξουν έναν δικό τους, αυθαίρετο καλλιτεχνικό δρόμο.
Είναι πραγματικά δύσκολο έως ακατόρθωτο να καθορίσεις το στίγμα του δίσκου, απ’ τη στιγμή που υπάρχουν δεκάδες ήχοι και αναφορές στα πλαίσια του κάθε κομματιού, οι οποίοι θα σας αναγκάσουν να κάνετε περάσματα από σχολές ύφους, τόσο αντιδιαμετρικά διαφορετικές, όσο η τζαζ με τη παραδοσιακή Βαλκανική μουσική, η electronica με το καμπαρέ των αρχών του προηγούμενου αιώνα, οι ανατολίτικες μουσικές κλίμακες με τη διεστραμμένη ποπ αισθητική των Residents. Όλα αυτά μαζί συνθέτουν ένα τόσο ιδιαίτερο ηχητικό ταξίδι, ώστε απαραίτητη προϋπόθεση για να το ακολουθήσετε είναι να διαθέτετε στις αποσκευές σας ένα ευρύ πεδίο ενδιαφερόντων στα ακούσματα σας, κι από’κει και πέρα η ανταμοιβή είναι σίγουρα τεράστια. Έτσι είναι οι παράξενες ιστορίες, τις περισσότερες φορές ενδέχεται να είναι γοητευτικότερες.
ΜΑΝΟΣ ΜΠΟΥΡΑΣ
Strange Stories

(stargazer)

Birth

Category: Birth By the bug

....πολυ απλα ο καλυτερος A.O.R 70'S influenced δισκος της πρωτης δεκαετιας του 21 Αιωνα

Gotten Bold Part1 και Gotten Bold Part2

(stargazer)

Mare

Category: Mare By the bug

I just recently read on the bands official myspace that Mare has called it quits. I've never written an amazon review before, and I don't know if I ever will again, but I feel it is my duty to attempt to influence anyone who may come across this to buy this album. Many bands dabble in the kind of doom and dismay that defines this album; Isis, Kayo Dot, even Godspeed You Black Emperor! But I've never heard any other band achieve the pure blackness of this EP.
Every second of every track contributes something to the album as a cohesive whole, as if you've begun staring at one square inch of a sprawling mural, zooming out little by little, until the entirety of the masterpiece is revealed to you in it's final, dying moments. The only other album that utilizes this sort of effect as well (in my opinion) is Jane Doe, and I don't compare things to Jane lightly.
When I first heard this EP I thought Mare was the future of heavy music, now it's the only artifact we'll ever have of a movement that died within its first steps. Enjoy it, and just try not to think of all the things that could have been
R.I.P. Mare. L. Saulsbury
This Canadian 3 piece is no joke. Mare's debut EP is so infectious, there will never be a remedy. Bands like Neurosis, Isis, and The Melvins have been mentioned in previous reviews, but you can't excuse elements of jazz and The Beach Boys. I haven't heard songs with such magnitude, power and diversity in years. The last album to really touch a nerve in a similar way for me was AENIMA by Tool.
Tyler Semrick-Palmateer (former singer of The End) truly shines through out. Here's a man who sounds so vomitous and who's screams make the hairs on the back of your neck stand up (picture Phil Anselmo and Chino Moreno having a bastard son) and then slithers right into beautiful soprano moments and Beach Boy-esque harmonies. And his guitar playing is fantastic as well. Intricate chords and huge riffs make him no slouch whatsoever.
A forward progress in the oversaturated landscape of heavy music, while the others are left far behind picking their jaws up off of the floor. E. M. West
This album is crushing, apocalyptic, depressing, dismal, hopeless, and even hopeful all at once and I love it. This is about the heaviest thing I've ever heard, and those of you who believe slow is heavier than fast will agree. Some of the sickest vocals I've ever heard, mostly heavy but also beautifully clean in some parts. When I first popped it in and heard the first track, I actually thought it was a woman singing the clean parts. The drums are also a stand out, this guy is definately partially jazz influenced. I love everything about it, the only thing seeming a little strange being the first musical part of the second track which is not as slow/dismal/miserable/doom as the rest of the album. After the delightfully eerie church like vocal/keyboard intro to it, it's kind of happy and bouncy compared to the rest of the album, but that doesn't last long before they kick in with the godlike doom. They go from the heaviest of the heavy to the most beautifully clean with both vocals and guitars throughout the album. It just floors me every time. I'm in awe, and this is without a doubt my favorite release of 2004, even though it's only an ep. It's that good. Do yourself a favor and buy it, it's changed my life.Andre M. Almaraz
Mare EP

(stargazer)

P.O.N

Category: P.O.N By the bug

.....''καμμενο'' avant jazz rock σχημα του Ιαπωνα Uemura Masahiro
γνωστου απο τη συνεργασια του με John Zorn.....

p.o.n part1 και p.o.n part2

(stargazer)

electric storm

Category: White Noise By the bug

White Noise's landmark 1969 album An Electric Storm might not the first thing most people think of when considering 1960s music, but there are few records anywhere tied more intrinsically to the moment of their creation. Recorded in the months immediately prior to the widespread availability of keyboard-based synthesizers, An Electric Storm might be one of the most painstakingly crafted electronic recordings of all time. Pieced together on improvised equipment via innumerable tape edits, this remarkable album is at once futuristic and unavoidably date-stamped, serving as a fascinating audio snapshot of a bygone era in sound generation and recording technology.
One of the few acts in pop music history able to trace their origins to the lecture hall, White Noise were first conceived when American electronic engineer David Vorhaus-- following a lecture by BBC Radiophonic Workshop veteran Delia Derbyshire-- enlisted Derbyshire and Brian Hodgson to integrate their experimental electronics with more pop-oriented material. (Derbyshire, of course, was by this point already responsible for the classic theme song from "Dr. Who" and other music for BBC TV and radio programs.) Commissioned by Island Records' Chris Blackwell, the three musical scientists soon holed themselves up for months in their Camden Town studio, fastidiously assembling what Vorhaus later surmised to be the most heavily tape-spliced album in history.
Yet knowledge of White Noise's academic or technical background does little to prepare the listener for the widescale psychedelic mayhem of An Electric Storm. Despite its brief 35-minute running length, the album covers an enormous amount of stylistic ground, as White Noise overlay their fractured pop songcraft with musique concrète effects, weird bits of radio theater, and long stretches of gothic horror. While other groups of the period--such as Silver Apples or The United States of America--made use of similarly primitive electronic equipment, An Electric Storm was a separate beast entirely, and its singular textures have been a primary influence on such subsequent acts as Stereolab, Broadcast and Belbury Poly.
Not originally issued in the U.S. until 1973, the album has seldom stayed in print for long, and surely owes at least a portion of its peculiar mystique to its rarity. With their latest reissue, Universal has kept the original tracklist intact, without unearthing any additional alternate or bonus material. The album has been splendidly re-mastered, however, and An Electric Storm remains a virtually requisite headphone experience with an otherworldly appeal that transcends its considerable influence.
Like so many ambitious albums of the time, An Electric Storm is consciously split into two distinct sides, the first half dubbed "Phase In" and the second "Phase Out". On the first side, White Noise indulge their daffy pop appetites with such bizarre trinkets as the cartoonish "Here Come the Fleas" and "Love Without Sound", the sensuous track which first encouraged Blackwell to pony up the cash for the full album. With the aid of rotating vocalists Annie Bird, Val Shaw, and John Whitman, the songs on the album's first half are melodic and memorable, and often infused with a cheeky sense of humor. The group's quirky wit is perhaps best witnessed on "My Game of Loving"; the album's notorious "orgy" track that follows an ecstatic bit of sexual frenzy with the sound of contented snoring.
Things get considerably scarier during the lengthy "Phase Out" segment, which begins with the group's 11-minute ambient centerpiece "The Visitations". This death-defying piece, which reportedly took over 3 months in the studio to assemble, ostensibly tells the tale of a motorcycle accident and its supernatural aftermath. Packed dense with disembodied noises and eerie panning effects, this intense track can become addictively engrossing, a perfect slice of audio theater that one can't help but ride through to the very end.
Vorhaus, Derbyshire and Hodgson took so long in recording An Electric Storm that Island started to get antsy, and well before completion the label began to demand the finished product. Presented with the challenge of such a time crunch, many groups might panic and fall back upon more conventional material. But true to their iconoclastic nature, White Noise instead improvised the still-astonishing "The Black Mass- An Electric Storm in Hell", a spirited cacophony layered thick with percussion, funereal chanting, and the tormented screams of the damned. Like the rest of An Electric Storm, this dark finale sounds quite unlike anything recorded before or since, and stubbornly refuses to ever settle in as background music.
And this unrehearsed episode of grotesquerie provides An Electric Storm with a strangely appropriate ending, as it stands as one final monument to White Noise's unique inspiration and eccentric approach to technical problem-solving. Theoretically, with the benefit of all the ensuing advances in recording technology, it should be easier than ever for today's musicians to duplicate such a production. Perhaps this deceptive sense of ease is precisely why no one has ever really been able to do so
(via pitchfork)
white noise
(manand)

ghosts of a past future (prehistory of hauntology)

By the bug

Το 2006 ο Simon Reynolds σε ένα άρθρο του στο Wire (δυστυχώς δεν το βρήκα online και δεν έχω scanner) γράφοντας για τα συγκροτήματα της Ghost Box και για τους Mordant Music διακρίνει μια νέα τάση στην σύγχρονη ηλεκτρονική σκηνή. Ο όρος που επιλέγει για να περιγράψει αυτή την τάση είναι Hauntology.Τα 4 συγκροτήματα της Ghost Box είναι κατα τη γνώμη μου πολύ πιο ενδιαφέροντα απο τους Mordant Music κι η μουσική τους πραγμάτικα ξεχωρίζει. Υπάρχουν σαφείς αναφορές σε διάφορα σχήματα των 90s και 00s (κυρίως Boards Of Canada, Broadcast, Pram, Add N To (X) ίσως και Stereolab) αλλά η αισθητική της Ghost Box είναι πολύ πιο κοντά στίς απαρχές της electronica και κυριώς αυτή της Αγγλικής παράδοσης. Η σημαντικότερη επιρροή είναι σίγουρα οι μουσικές που ξεπήδησαν απο το BBC Radiophonic Workshop (μια ομάδα μουσικών που απο το 1958 δούλευαν για το BBC γράφοντας μουσικά θέματα για ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές, διαφημιστικά jingle κλπ). Ακούγοντας σήμερα τα κομμάτια που έφτιαχναν αυτοί οι τρελοί επιστήμονες του ήχου απορείς με το πόσο out there, περίεργα, σχεδόν ψυχεδελικά ακούγονται. Είναι σχεδόν αδύνατο να φανταστείς κάτι αντίστοιχο στη σημερινή τηλεόραση. Η πιό ενδιαφέρουσα περίοδος του BBC Radiophonic Workshop είναι τα πρώτα χρόνια της λειτουργίας του, η εποχή δηλαδή πρίν διαδωθεί η χρήση των synthesizer στην Αγγλία, όταν δημιουργοί όπως οι Daphne Oram, Delia Derbyshire, David Cain, John Baker χρησιμοποιώντας τεχνικές της avant-garde ακαδημαϊκής μουσικής και δουλεύοντας σχεδόν αποκλειστικά με κασσέτες (tape-manipulation) εγράφαν ποπ μελωδίες. Το αποτέλεσμα είναι μία ποπ που είναι λειτουργική και μελωδική αλλά ταυτόχρονα ακούγεται και εντελώς εξωγήινη.

Daphne Oram - Oramics
Delia Derbyshire - Electro Sonic
Delia Derbyshire & Barry Bermange - Within Dreams
Τη δεκαετία του 50 και 60 στην Αμερική διάφοροι μουσικοί όπως ο Bruce Haack (που έγραφε κυρίως μουσική για παιδιά) και ο Raymond Scott (που έγραφε soundtrack για Cartoon και διαφημιστικά Jingle) χρησιμοποιώντας τα πρώτα synthesizer συνέβαλαν κι αυτοί με τον τρόπο τους στην συγγραφή αυτής της παράλληλης μουσικής ιστορίας που ενώ συνδέεται με τις «επίσημες» μουσικές ιστορίες του 20^ου αιώνα (της ποπ και της ακαδημαϊκής μουσικής) ουσιατικά βρίσκεται έκτος και των δύο.

Raymond Scott - Manhattan Research, Inc
Εδώ είναι μερικά δείγματα αυτής της παράλληλης ιστόριας που σε καμμία περίπτωση δεν εξαντλείται σε αυτά. Εκτός των Raymond Scott, Daphne Oram και Delia Derbyshire (που της έχω ιδιαίτερη αδυναμία) θεώρησα σκόπιμο να συμπεριλάβω στο ποστ και τον βρετανό Basil Kirchin, έναν μουσικό που ήταν ακόμα πιο outsider απο τους υπόλοιπους και η μουσική του είναι σίγουρα πιο «εγκεφαλική» ή «δύσκολη» αλλά πιστεύω πώς το Worlds Within Worlds είναι άλλο ένα κομμάτι αυτής της εκκεντρικής και περίεργης ιστορίας, που μέσω της Ghost Box φαίνεται να αποκτά ένα καινούργιο κοινό.
Basil Kirchin - Worlds Within Worlds

[S. Overdive]

φωτια στη φωτια

Category: Fire On Fire By the bug

An absolutely stunning five song offering from this new supergroup featuring Caleb Mulkerin, Colleen Kinsella (these two also form Big Blood, another one of the year's finds), Chriss Sutherland, & Tom Kovacevic from Cerberus Shoal plus their ultra-talented housemate, Micah Blue Smaldone. This is down-home folk goodness at its best. All these guys & gals live together in the Blue House up in Portland, Maine and it shows. The varying styles and ideas fit together perfectly and make up a release so damn good that I had to invent a category specifically for it. This limited release is only available from the band or directly from Young God, so get moving or you're going to miss out on an absolute gem(via foxy digitalis)
οποιος ενδιαφερεται να το αγορασει μπορει μονο απο εδω - ειναι sold out αλλα λενε οτι θα επανελθει συντομα
fire on fire
(manand)

Brandi Ifgray

Category: Brandi Ifgray By the bug

Again employing Jimi Tenor in the producer's chair, Brandi Ifgray utilizes more live instrumentation on Stargaze, which lends the jazzy elements of his electronica something of a fusion flavor; a choir even pops up in places. ~ Steve Huey, All Music Guide

Stargazer Part 1 και Stargazer Part 2

man

Category: Man By the bug

The French duo Man (not to be confused with their British elders) released their second album, Main Gauche, in the spring of 2002, a few months after Disques du Soleil et de l'Acier reissued their self-titled debut. While the first album was a collection of song sketches, deliberately incomplete in nature, this one presents something much more elaborate but still anchored in post-rock aesthetics. The album flows like a suite, especially in the first half. Charles-Éric Charrier and François Biyikli play acoustic bass guitar and piano or Fender Rhodes, respectively. Friends lay down a few more instruments, some more regularly than others. Nelly Jaléva's bass clarinet and clarinet are the most often heard. Each piece develops a single melodic idea, usually simple and a little naïve. A touch of melancholy, a drizzle of lost childhood, and you get the picture. Photographs in the booklet of an abandoned factory, a hollow building, emphasizes a likeness to the universe of Godspeed You Black Emperor!. The brief climactic explosion of drums at the end of "Yunarthur, Part II" also works along those lines, but as nicely scored it may be, it feels a bit too easy for its own good. Therefore, the best tracks remain the ones where the instrumentation and simplicity owe more to Pascal Comelade than post-rockers: "17h05," "Partir" (the only track with vocals, sung by Béatrice Templé), and the concluding "Belem," a beautiful campfire jam of acoustic guitar, accordion, bass clarinet, and percussion, impudently cheerful like a ray of sun stubbornly holding to the ruins. An unexpected fiesta. ~ François Couture, All Music Guide
Main Gauche

πέντερ

Category: Peder By the bug

Peder has spent too much time in front of his computer screen. Despite working multiple careers that include acting (he has acted in an Emmy Award winning TV show and has appeared in Dogme films), childrens radio show host, DJ (nominated for best Danish hip hop DJ), professional photographer, producer of a Platinum-selling comedy album, and recently becoming a father, he knew it was time to record an album with a new perspective.
As an award winning producer and member of the hip hop production team The Prunes, he has produced, remixed and released a long list of somebodys including the Beastie Boys, DJ Krush, The Roots, and DJ Vadim for labels like Mo’ Wax and Grand Royal. The computer has served him well. But after reading an interview with Rick Rubin, Peder decided to follow the super producer’s lead, and close his eyes and listen instead of looking at the screen. “When you produce music using a computer there’s a risk that your work methods become visual, meaning you look at a screen and try whatever usually works instead of listening," says Peder, "and that’s not what music is about.”The Rubin intervention led to the album “And He Just Pointed To The Sky.” It’s a very different piece of music for both artist and label. It’s slow, dark, cinematic, soulful and it demands your attention. This is party music for ghosts, Twin Peaks tunes for cold winter nights, and disturbingly eerie and creaky sounds for your iPod. Imagine subtle Hip Hop production on Tom Waits or Nina Simone with Nordic Psalms for extra flavor and you’re getting a little closer to what this album is about. Partly an instrumental record (including a collaboration with Shawn Lee), “And He Just Pointed To The Sky” also features vocalists like Bay Area soul man Nino Moschella, New York based gospel singer Dean Bowman, Danish singers Ane Trolle and Joy Morgan.Has Peder, the man who was a catalyst at the beginning of the trip hop era and has since produced a massive amount of Hip Hop, grown up, gone mad, or simply lost the plot? “Producers of hip hop music or any type of music that involves looking at a computer screen will empathize with me!” says Peder. “The album is not a reflection of my mental status, I feel absolutely great. I just love when music, film and art in general takes you and your imagination somewhere else.”
So please, sit back and crank up the gothic, crackly, theatrical, beaten up, and slightly grown-up sound of Peder.
[via ubiquity records]
[m.hulot]
and he just pointed to the sky

αλασεχιρ

Category: Alasehir By the bug

Sharing The Sacred

The Stone Sentinels

Πρότζεκτ άπο τρία μέλη των Μπάρντο Πόντ.

[S. Overdrive]

hey you

By the bug

εξαιρετικη διασκευη των big blood στο vitamin c των can
τα φωνητικα η θα τα λατρεψεις η θα τα μισησεις...
(manand)

la route de salina

By the bug

christophe - the girl from salina
(manand)

his girl(s), his friends, and the rest of the world(s)

Category: Adjeef The Poet By the bug

χωρις λογια...απλα εκπληκτικο 7" απο το 1967
adjeef the poet
(manand)

μαρκ χέλνερ

Category: Marc Hellner By the bug

Marc Hellner’s name might not instantly sound familiar, but the Chicago-based artist has been an active member of audio-visual duo Pulseprogramming for some time and has also been found playing in Chicago’s experimental ensemble L’Altra. A self-confessed workaholic who ‘writes too much music for just one project’, Hellner is releasing his first solo effort with Marriages.

This album combines sumptuous acoustic instrumentation and electronics to provide a series of delicate backdrops for his sweet and sour pop songs. Evoking influences ranging from Talk Talk and Blue Nile to Arvo Pärt, Hellner remains very consistent and focussed all the way through, carving heart-felt melodies right at the heart of his intimate soundscapes. Yet, Marriages is far from being a solitary stroll. Hellner’s work is often the fruit of a collaborative effort, and this album is not exception. Featuring contributions from Tortoise percussionist John Herndon, recently heard alongside Rob Mazurek as part of Mandarin Movie, cellist Fred Lonberg-Holm, Town & Country double bassist Josh Abrams and Telefon Tel-Aviv’s Joshua Eustis and Charles Cooper, who by producing this record, appear to make a further step away from instrumental electronica toward song-based music.
The title track to Hellner’s recent EP, Asleep On The Wing, is featured here, yet Marriages evolves around a far wider music scope over its nine songs. Gentle acoustic and electric guitars glaze over vaporous electronic waves and discreet glitch and Lonberg-Holm melancholic cello, providing Hellner’s soft voice with some truly evocative ambiences. From the pop sensibilities of Handshaking, which opens this album, or Nonsense And Happiness to the ethereal Both Of Us or Asleep On The Wing and the reflective Last Chances or Orphea, which momentarily finds Hellner on Harold Bud territory, Marriages accumulates moods and hints of pop desolation of bands such as American Music Club or Red House Painters. Yet, the layers surrounding Hellner’s monotonous voice are incredibly rich and detailed, making this record a totally unique piece of work.
Away from his work with Pulseprogramming, Marc Hellner creates with Marriages a beautifully intimate and elegant record fuelled with raw emotions and served with subtle arrangements. Although Hellner is surrounded by friends all the way through, the mood remain intensely personal. Marriages shows Hellner as a truly gifted musician and songwriter. themilkfactory.
marriages
[stargazer]

γκαίνσμπουργκ

Category: Serge Gainsbourg By the bug

Μία απο τις καλύτερες κυκλοφορίες του 2007. Πέρασε ψιλοαπαρατήρητο αλλά περιέχει μερικά απο τα πιο funky psych tracks της δεκαετίας του 60. Europsych Freakout με τα όλα του.
A great overview of Gainsbourg's key psych jams and funk productions, this collection draws on everything from soundtrack work (including excerpts from Cannabis, La Pacha and Manon 70) to the seminal Histoire De Melody Nelson. You could see this as a themed greatest hits package. Michel Colombier features pretty heavily on this collection, and he shows up on the opener, 'Requiem Pour Un Con', which has a rhythm track comparable to something by Can, produced with an awesome, driving echo chamber drum sound. The provision of 'bonus beats'-style tracks for certain songs is a real gift to all you sample hounds and DJs, and that's certainly the case for this cut. This wouldn't be Gainsbourg without the orchestral elements though, and there's plenty of that on this disc, including a few Jean-Claude Vannier-assisted pieces, most notably the closing 'En Melody', a whirl of crunching guitar, heavy funk drumming and experimental tape techniques. Great collection. boomkat
Part1
Part2
(via garden of delights)
[S. Overdrive]

tracks of my year

By the bug

ανακεφαλαίωση:
50. chaim-genesis
49. we stay here (in our secret world)-jeremy jay
48. do your best-john maus
47. kokomo-black dice
46. final path-yeasayer
45. kafamdaki yangin-voice of the seven woods
44. atomic rain-tv ghost
43. sandy-caribou
42. hi tech dreams-mad mike
41. lunatic fringe original mix-stefan goldmann
40. chief-various production
39. in brooklyn after dark-religious knives
38. umbrella-rihanna
37. the rhinohead-von sudenfed
36. air france-beach party
35. i' m not gonna cry-sharon jones & the dap kings
34. ghost hardware-burial
33. poison dart (original mix)-the bug ft. warrior queen
32. indestructible life!-old time relijun
31. to talk to you-pj harvey
30. op pop-excepter
29. neck escaper-no age
28. egypt strut-salah ragab & the cairo jazz band
27. clipper-rustie
26. pulses-white rainbow
25. empyrean-deepchord presents echospace
24. changes-mala
23. lacrimal-kaman leung
22. loose lips-wooden shjips
21. peacebone-animal collective
20. wayfaring stranger (burial mix)-jamie woon
19. all day-aesop rock
18. tamaghis-tied and tickled trio
17. silver tongued sisyphus ii-cloudland canyon
16. milk shake-holy fuck
15. get innocuous-lcd soundsystem
14. melody day-caribou
13. tea leaf dancers-flying lotus
12. stay tuned-robert wyatt
11. bro’s-panda bear
10. you will see-yosebu
09. archangel-burial
08. safer-animal collective
07. le sel-thee stranded horse
06. plaster casts of everything-liars
05. bind them-religious knives
04. at the mountains of madness-magic lantern
03. i’m not-panda bear
02. girl, you’re no failure-larry gus
01. unite-burial

fav. 1-10

By the bug

01. panda bear-person pitch
I don’t know where, but he takes me there.
Tην πρώτη φορά που άκουσα το Person Pitch του Panda Bear νόμιζα ότι τα αρχεία που είχα περάσει στο κινητό μου είχαν υποστεί κακό conversion. Ο δίσκος ακουγόταν σαν να του κάναν mastering μέσα στο πηγάδι που είχε χωθεί ο Τόρου Οκάντα στο Κουρδιστό Πουλί του Μουρακάμι. Δεν ήταν δυνατόν να ήθελαν να το κυκλοφορήσουν αυτό το πράγμα έτσι. Δεν χωρούσε στον μικρό εγκέφαλο μου. Δεν μπορούσα να καταλάβω. Με βρήκε απροετοίμαστο.
Αλλά έπρεπε να μου αρέσει ο δίσκος. Ο Νόα Λένοξ είχε πει σε συνέντευξη στο Pitchfork ότι τον έγραψε με δύο SP 303. Το φθηνότερο και πιο απλό σάμπλερ που υπάρχει δηλαδή. Και τίποτα άλλο! Απίστευτο! Πού τα βρήκε μέσα στο πηγάδι? Δεν μπορούσα να καταλάβω.
Ο μόνος άνθρωπος που ξέρω που δεν μπορούσε να δει την εικόνα μέσα στα στερεογράμματα ήμουν εγώ. Όλοι οι φίλοι μου λέγανε: «Πω Πω! Έχω φάει τα σκατά μου! Δεν χορταίνω να τα κοιτάω! Κόλαση ε;». Και τα κατεβάζανε δέκα δέκα από το ίντερνετ. Ένας διάβασε όλη την Οδύσσεια του Διαστήματος σε στερεόγραμματα. Ένας άλλος έφτιαξε στερεογραμμμικό τέτρις σε τζάβα. (http://ikoukas.users.uth.gr/). Μόνο εγώ δεν μπορούσα να παίξω. Τα τούβλα ήταν μέσα στο στερεόγραμμα. Μου λέγανε να μην κοιτάω την εικόνα. Να την κοιτάω, αλλά και συγχρόνως να μην την κοιτάω. Ένιωθα άχρηστος. Και συγχρόνως ηλίθιος. Δεν μπορούσα να καταλάβω.
Το Person Pitch είναι το πρώτο στερεόγραμμα που κατάλαβα και με κατάλαβε. Ίσως το δεύτερο, μετά το Aτέλειωτο Kαλοκαίρι του Fennez. Δεν είναι τυχαίο ότι και οι δύο δίσκοι ουρλιάζουν τις Beach Boys αναφορές τους. Εκεί όμως που ο αυστριακός έκρυβε 4 μελωδίες πίσω από τόνους patterns στατικού ηλεκτρισμού, ο ντράμερ των Animal Collective σου σκάει στο κεφάλι 8 εκατομμύρια από δαύτες. Μόνο που τις καταχωνιάζει πίσω από επιληπτικά στρώματα reverb. Αρκεί να ακούς, και να μην ακούς συγχρόνως. Μετά από 5 φορές τα layers από τα φωνητικά θα έχουν καρφωθεί με βία βαθιά στο υποσυνείδητο.
Όταν ακούω πια το Person Pitch νιώθω σαν να με βουτάνε μέσα σε ένα τεράστιο καζάνι με μαλλί της γριάς. Και να με κουνάνε και να ρίχνουν κι άλλη ζάχαρη, κι άλλη, κι άλλη και να με ανακατεύουνε και να με πετάνε έξω, αλλά με αυτιστικό ρυθμό και κακό quantize.
Τελειώνοντας, με τον πιο κλισέ τρόπο, δηλαδή παραφράζοντας το από μόνο του κλισέ αυθαίρετο συμπέρασμα του Eno για τον πρώτο δίσκο των Velvets (καταφέρνοντας δηλαδή να αναιρέσουμε το κλισέ με ένα δεύτερο, και να κερδίσουμε επάξια μια θέση στο hall of fame της νόρμας και της τυπικότητας ας αναφέρουμε το εξής):
«Το Person Pitch όταν πρωτοκυκλοφόρησε δεν το άκουσε πολύς κόσμος. Αλλά όσοι το άκουσαν έτρεξαν και αντί να δημιουργήσουν συγκροτήματα, παράτησαν τα δικά τους, αγόρασαν ένα φτηνό σάμπλερ, το βουτήξαν στο ριβερμπ και αγοράσαν ένα βιβλίο με στερεογράμματα για 11χρονους. Τώρα που μιλάμε κάνουν εξάσκηση στο σπίτι. Τα αποτελέσματα θα φανούν σε μερικά χρόνια».
Larry Gus

02. burial-untrue
Δε σκέφτομαι από πού θα έρθουν οι σκοτεινές μέρες, από μέσα μου ή απ’ έξω. Είμαι αισιόδοξος και σ’ αυτό μ’ αρέσει να ταμπουρώνομαι. Αλλά να που στα ξαφνικά κρατώ ένα κομμάτι του soundtrack τους στα χέρια μου, και ψάχνω την ταινία, το μοντάρισμα, το φωτισμό, που κοίτα, όλα τους βρίσκονται σε μια τυπική νύχτα που δε θα θέλω να βγω απ’ το δωμάτιό μου. Απλά. Τόσο, που από αυτό είναι να τρομάζεις περισσότερο.
Το “Untrue” –εύστοχος τίτλος για την περίσταση, δεν το περίμενα– λέω πως είναι πιο φωτεινό απ’ το περσινό “Burial”. Σιγά το φως, μια σπίθα στα μαύρα σκοτάδια και κάτι έγινε. Έχει και περισσότερες «φωνές». Μα και το μυαλό μου έχει. Ακούγοντάς το μπερδεύεσαι, δεν ξεχωρίζεις αν είναι από λαρύγγι ανθρώπινο, αν έρχονται απ’ τα ηχεία ή απ’ τον επάνω όροφο, αν μιλάνε άλλοι ή εσύ μονολογείς και το δυσκολότερο, αν έρχονται από βαθιά εντός σου. Δε θέλει να βγει σε λάιβ ακούω. Και ποιος θα ήθελε να λύσει το μυστήριο, όταν αυτό εκφράζει απόλυτα τη δεκαετία των δύο μηδενικών. Μπορεί πλέον να γραφτεί ικανή μουσική από ανθρώπους που δεν κρατούν στα χέρια τους κάποιο όργανο. Ανώνυμους. Αυτό είναι το τίμημα, κι είναι τέτοιο επειδή φέρνει αναπόφευκτα την αντίληψη στα όριά της. Συν την αισθητική. Την έκφραση και τους κώδικες επίσης.
Το έχουν κάνει και συνεχίζουν να το κάνουν κι άλλοι, ο Burial όμως δημιουργεί τη σχολή. Τελεία. Για τα τραγούδια του που ξεπατικώνουν το ιδιάζον των μοναχικών ωρών, την πίκρα του μάταιου που δεν έχει τέρμα, για τη hype τοξικότητά του, επειδή συνθέτει μουσική μετέωρη, ατέρμονη, χωρίς άκρα. Προπάντων, όμως, επειδή είναι φρέσκος κι επειδή είναι τόσα πολλά που στην τελική δεν είναι. Δεν μπορεί, του αναγνωρίζεις τον τρόπο να μιλάει για παγωμένα, στοιχειωμένα τοπία κι επικίνδυνες γωνιές χωρίς καν να έχει διαβεί το κατώφλι της πόρτας του. Μόνον με υποψίες. Θεολογώντας. Επειδή άκουσε μελωδίες σαν το “Archangel”, το “Near Dark” ή το “Raver” στο μυαλό του και τις αναπαράγει πατώντας πλήκτρα και δουλεύοντας καταχρηστικά το copy/paste. Επειδή φαντάζεται περισσότερο από άλλους.
Μπορείς να βρεις λόγους για να σ’ απωθήσει ο μη πραγματιστικός και μη απτός κόσμος του “Untrue” (είναι μονόχνοτος είναι ο ένας). Κανέναν ωστόσο που να αντικρούει τη μοναδικότητά του για το 2007. Replay…
Πάνος Πανότας Αρχισυντάκτης του www.mic.gr.

03. john maus-love is real
Σε όλη τη διάρκεια του άλμπουμ τραγουδάει σε μια ακαταλαβίστικη γλώσσα σαν να το κάνει επίτηδες, με ένα στόμα μπουκωμένο και μια φωνή μπάσα λες και σε κοροϊδεύει, λες και παίρνει πόζες μπροστά στον καθρέφτη και τραγουδάει καραόκε. Μετά μαθαίνεις ότι τραγουδάει όντως καραόκε! Δεν ξέρω τι σημαίνει αυτό ακριβώς, μάλλον ότι δεν έχει γκρουπ, ότι παίζει μόνος του όλα τα όργανα [;], ότι τραγουδάει πάνω στα drum machine που έχει προηχογραφήσει και παίζουν σε ένα ρυθμό ντουμ ντουμ ντουμ, πιο eighties δεν γίνεται. Συνοδεύει τον Ariel Pink στα live του, ανοίγει τις εμφανίσεις του Panda Bear, τα κομμάτια του είναι τίγκα στο ριβέρμπ και στην παραφωνία. Ακόμα και τότε όμως που οι μελωδίες γίνονται ξεκούρδιστες και νομίζεις ότι βαριέται, κάτι κάνει και δεν σώζει απλά το τραγούδι, αλλά το απογειώνει. Αν ο Panda Bear κατάφερε να φτιάξει με μια βουτιά στα 60s κι ένα φτηνό sampler ένα δίσκο που δεν υπάρχει νέος μουσικός του σήμερα που να μην ζήλεψε, ο John Maus βούτηξε στα 80s και έφτιαξε ένα αριστούργημα παίζοντας με ακόμα πιο απλές φόρμες. Όπως έγραψε κι ο τύπος στο Drown in Sound: "God? Is that you? Nar son, it’s just Ian Curtis. He's taking his smile back..."

04. p.j.harvey-white chalk
Παρατηρήστε το εξώφυλλο του «White Chalk»˙ η Πι Τζέι Χάρβεϊ ποζάρει μπροστά σε σκούρο φόντο, φωτισμένη άτσαλα και υπερβολικά, με τα χέρια ακουμπισμένα στα πόδια της. Κοιτάει μπροστά, επίμονη. Φορά ένα φόρεμα που την κάνει να μοιάζει με σουφραζέτα -παρομοίωση που δεν διατυπώνεται δα και για πρώτη φορά στην καριέρα της. Το πρόσωπό της είναι ωχρό. Δεν πρόκειται για κανένα τυπικό «PJ Harvey» εξώφυλλο, σίγουρα, ωστόσο ο δίσκος τον οποίο συνοδεύει είναι απολύτως συνεπής στις προσδοκίες που αυτό με αξιοθαύμαστη σαφήνεια δημιουργεί.
Η PJ Harvey του «White Chalk» ακούγεται σαν να έχει κατεβάσει κανένα κουτί ηρεμιστικά. Σύμφωνοι, ήμαστε πλέον εξοικειωμένοι με τις κατά καιρούς μεταμορφώσεις της, από έμμονη ρέπλικα της Πάτι Σμιθ σε μανιοκαταθλιπτική, αναμαλλιασμένη Ιουδήθ και τ’ ανάποδο. Ωστόσο ποιος θα μπορούσε να το φανταστεί λίγα χρόνια πριν πως ετούτη η (σε κάθε περίπτωση) φωνασκούσα αλήτισσα θα μπορούσε να χαμηλώσει τον τόνο της φωνής της, να βγάλει τα όργανα από την πρίζα, να γειώσει τους ενισχυτές και να καθαρίσει τον ήχο της από όλες εκείνες τις μαξιμαλιστικές φλοίδες για τις οποίες έγινε διάσημη; Σε κάθε περίπτωση, οι Κασσάνδρες θα χρειαστεί να περιμένουν περισσότερο στη διαβόητη γωνία τους. Το «White Chalk» είναι ένας αναπάντεχος θρίαμβος.
Η λέξη «έκπληξη» αποτελεί μια ταπεινή περιγραφή του συναισθήματος που καταλαμβάνει όποιον ξεκινά να ακούσει τον όγδοο δίσκο της Πόλι Τζιν Χάρβει. Η Πόλι, σχετικά ήρεμη, υποτονική και καθόλου βωμολόχος απαγγέλλει -με τη συνοδεία ενός φάλτσου πιάνου, μιας ξεδοντιασμένης άρπας και κάποιων ισχνών εγχόρδων στο βάθος- διάφορους αναιμικούς, ασαφείς και αλλοπαρμένους στίχους, οι οποίοι με κάποιον αλλόκοτο τρόπο καταφέρνουν και συγκινούν. Για την ακρίβεια, η ατμόσφαιρα του δίσκου είναι σχεδόν θρησκευτική. Η Πόλι απεκδύεται θεαματικά την (καθαρόαιμα) αστική της ταυτότητα, αγνοεί επιδεικτικά τις πολυθρύλητες ροκ καταβολές της και μεταμορφώνεται σε έναν απόκοσμο μύστη, σαν να είχε στοιχηματίσει με κάποιον ότι με αυτόν τον δίσκο οι μουσικοκριτικοί θα την αποκαλέσουν «ξωτικό». Σαν να διασχίζει ξυπόλητη μια λεωφόρο.
Όσο δυσβάσταχτη κι αν είναι η απουσία της θερμόαιμης καρδιάς της, η οποία μέχρι πριν λίγο καιρό έμοιαζε αντίστοιχα ηλεκτρική με αυτήν του κεραυνού, στο «White Chalk» μπορεί να ακούσει κάποιος μια πραγματική καλλιτέχνιδα να πειραματίζεται και να βγαίνει κερδισμένη. Ακόμα και ως θηλυκός, βρετανός Τομ Γουέιτς της εποχής του «Bone Machine».
Ηλίας Νικολαΐδης

05. caribou-andorra
Ο εξαίρετος κύριος Dan Snaith, όταν δεν μπλέκει σε δικαστικές μάχες για να διασφαλίσει το καλλιτεχνικό όνομά του (Manitoba) φτιάχνει μουσικές που είναι πραγματικά υπεράνω διεξοδικής ανάλυσης. Στο τέταρτο album του, στην ουσία ενσταλλάζει την εμπειρία του από την θορυβώδη σχέση του με την ηλεκτρονική, ρυθμική πρωτοπορία, βάζει φωτιά στις ετικέτες και σχεδόν σαδιστικά παραδίδει ένα album που σαγηνεύει τους indie rockers, “ρίχνει” τους εραστές της sunshine pop, φέρεται ως ρυθμολάγνο αλλά στην ουσία είναι αθεράπευτα μελωδικό, φλερτάρει το χάος της πρωτοπορίας αλλά κωλοκάθεται με ηδονιστική απόλαυση στο mainstream της “τσιμπημένης” pop.
O Dan Snaith δεν έχει κανένα ηθικό περιορισμό: στόχος του είναι το υπερβατικό psych-out με ξαφνικές σοκαριστικές παρεμβάσεις των τυμπάνων ή με την ειρωνική – σχεδόν- αναπαραγωγή του ορθόδοξου sixties σκηνικού με τα παστέλ μουτράκια και τις χαριτωμένες πόζες. Είναι καταπληκτικός προβοκάτορας ο Snaith και το “Andorra” είναι το κοντινότερο που έχει φτάσει ποτέ στην ισορροπία μεταξύ θορυβώδους διάνοιας και αρμονικής ροής.
Με το “Sandy” πάει στο καλοκαίρι της αγάπης, με το “She’s The One” προσποιείται (πετυχημένα) την εποχή της αθωότητας, με το “Niobe” πλέκει μοτίβα –στερεότυπα- ψιλοβελονιά πάνω σε ψυχεδελικούς καμβάδες... νομίζω δε γίνεται να αποφύγεις τα κλισέ για να τον περιγράψεις. Και ο ίδιος, χαίρεται περισσότερο απ’ όλους, όταν αντι για κλισέ που περιμένεις σε λούζει με τις ιδιορυθμίες του...
Μάρκος Φράγκος

06. religious knives-remains
Απ’ τα ονόματα που υπόγεια και ύπουλα χτίζουν μια νέα αμερικάνικη σκηνή. Όπως κι αν χαρακτηρίσει κανείς τη μουσική των Νεοϋορκέζων θορυβοποιών Religious Knives -drone, electro-psych, ambient metal- σημασία έχει ότι είναι μυσταγωγική και σε καθηλώνει. Μετά από αρκετά EP και singles σε περιορισμένη έκδοση, το πρώτο άλμπουμ τους συγκεντρώνει μερικές από τις σημαντικότερες στιγμές τους, που απαιτούν την ένταση στη διαπασών για να δείξουν το μεγαλείο τους. Μαζί με τους Excepter και τους Sunburned Hand Of The Man ξαναδίνουν υπόσταση στην έννοια «αμερικάνικο underground».

07. animal collective-strawberry jam
Αποδομώντας τους Beach Boys. Σχιζοφρενικό. Εκεί που η μελωδία εμφανίζεται μέσα από μπουρμπουλήθρες ή τον λουπαρισμένο ήχο του μπάντζου και νομίζεις ότι επιτέλους έφτιαξαν ένα συμβατικό τραγούδι, καταργούν κάθε έννοια του νορμάλ και διασκεδάζουν παίζοντας με τις αντοχές σου. Ουρλιαχτά, κραυγές, οι ήχοι ενός λούνα παρκ του παραλόγου, ένας ψυχεδελικός αχταρμάς με τέτοιον ηχητικό πλούτο που απαιτεί υπομονή και αφοσίωση για σου αποκαλυφθεί. Κι αν τα καταφέρεις να εισχωρήσεις στον κόσμο τους, σε κερδίζουν για πάντα. Για πολλούς θεωρήθηκε ο πιο αδύναμος δίσκος τους, αυτά τα τραγούδια όμως είναι που προκαλούν το χαμό στα live τους. Κι αυτό το άλμπουμ που θα τους χαρακτηρίζει σε δέκα χρόνια. Ελπίζω να είμαστε όλοι καλά, και τότε τα ξαναλέμε…

08. wooden shjips-wooden shjips
Κατευθείαν απ’ το Σαν Φρανσίσκο του παρελθόντος. Τόσο παλιομοδίτικοι και κολλημένοι με τον ήχο που λατρεύουν [το οποίο «πάει πακέτο» με το ανάλογο attitude, οι επεξηγήσεις είναι περιττές] που τους αντιμετωπίζουν σαν γραφικούς. Σε πέντε απολαυστικά τραγούδια όμως χώρεσαν τους Doors και τους Jefferson Airplane, τον Hendrix, αλλά και τους Spacemen 3, τη φασαρία και το reverb, τα ψυχεδελικά μουρμουρητά και τις ταξιδιάρικες συνθέσεις φτιάχνοντας ένα άλμπουμ με κομμάτια που «λάμπουν σαν ήλιοι». Χωρίς λουλούδια στα μαλλιά. Τα άλλα είναι όλα εκεί.

09. saul williams-the inevitable rise and liberation of niggy tardust
Σε μια χρονιά που το χιπ χοπ φάνηκε να χάνει μεγάλο μέρος της δύναμής του, τουλάχιστον εμπορικά, ο Saul Williams τόλμησε να «χαρίσει» το άλμπουμ του στο ίντερνετ, καταφέρνοντας να αποδείξει ότι τα καλύτερα πράγματα στη ζωή είναι δωρεάν. Το αξιοθαύμαστο είναι ότι πρόκειται για δουλειά χρόνων, με τον Trent Reznor των Nine Inch Nails στην παραγωγή, τον Alan Moulder στο mix και 15 κομμάτια που τσακίζουν, τίποτα πρόχειρο, καθόλου αρπαχτή. Μπορεί να είναι νέα ήθη που τα διαμορφώνει η ανάγκη, αλλά δεν μπορείς να μην εκτιμήσεις τη φιλοσοφία του «δωρεάν», της μουσικής σαν λαϊκού αγαθού και όχι μέσο για να πλουτίσει ο κάθε αστοιχείωτος ράπερ που δεν ξεφεύγει ποτέ απ’ τη νοοτροπία του gangsta. Σοφιστικέ στίχοι, πολιτικοποιημένοι, από έναν ποιητή [κυριολεκτικά, χωρίς υπερβολές].

10. voice of the seven woods-voice of the seven woods
Αυτός ο νεαρός τύπος, ο Rick Tomlinson, που δηλώνει σαν επιρροές του τον Daniel Fichelscher και τον Dave Tyack -αλλά και μια χήνα που τον κυνηγούσε κάποιο σαββατοκύριακο σε όλο το Birmingham- είναι τόσο δημιουργικός και πολυγραφότατος, που κάνει τους συνομηλίκους του -που γίνονται σουπερστάρ με τρία κομμάτια- να φαίνονται σαν ανόητα πιτσιρίκια που παίζουν με τα παιχνίδια τους. Λατρεύει το τούρκικο psycho folk και το krautrock, πειραματίζεται με ένα σωρό παραδοσιακά έγχορδα και δεν έχει καμία σχέση με τον ήχο της Αγγλίας του σήμερα. Σε μια χρονιά που όλα ήταν ίδια, ξεχώρισε σαν τη μύγα μες στο γάλα.

fav. 11

By the bug

με πρώτη ακρόαση προσέχεις μια κιθάρα και μια φωνή, πιο απλά δεν γίνεται. μετά προσέχεις ότι υπάρχει πολύ περισσότερη δουλειά, όχι μόνο στις συνθέσεις, αλλά και στην παραγωγή, ακόμα και στον τρόπο που παρουσιάζει τις εικόνες στους στίχους των κομματιών, από την εξοχή στην πόλη και πάλι στην εξοχή. όλα εδώ μέσα είναι τόσο προσεκτικά δομημένα που ξεφεύγουν από τα στενά όρια της φολκ, φωνές σε δύο επίπεδα, χoρωδιακά μέρη από τον ίδιο να συνοδεύουν τη φωνή του, μελωδίες που γίνονται όλο και πιο θλιμμένες όσο περνάει η ώρα, καημός, κι ας μην καταλαβαίνεις γιατί θρηνεί. υπάρχουν επίσης μερικές από τις πιο δυνατές μουσικές στιγμές που αποτυπώθηκαν φέτος σε cd, με ποιότητα σπάνια. μπορεί να μην είναι sapphie, είναι ωστόσο ό,τι καλύτερο έκανε μετά από αυτό. ένα σιωπηλό classic, χαμηλών τόνων όπως και ο δημιουργός του, από τις πιο σπουδαίες προσωπικότητες που διαθέτει η αγγλία σήμερα.
richard youngs-autumn response

fav. 12

By the bug

αν οι yeasayer έστελναν μια φορά μηνύματα χαράς και θετικότητας, αυτός ο όμορφος σουηδός που τον κουρεύει ένα σύννεφο στο εξώφυλλο κατάφερε με πικρούς και σαρκαστικούς στίχους να σου δημιουργεί χαμόγελα, κι ας μην είναι ούτε μια στιγμή χαμογελαστός σε όλη τη διάρκεια του δίσκου. καταργώντας όλα τα κλισέ [''τι μουσική να περιμένεις από ένα πρώην μοντέλο που είναι το απόλυτο gay icon;'', χε χε] κατάφερε να αποδείξει ότι η καλή ποπ μπορεί να είναι απλή, αλλά δεν χρειάζεται να είναι και ηλίθια, να είναι μοντέρνα αλλά καθόλου μοδάτη, να είναι τόσο κλασική που γίνεται διαχρονική και άλλα πολλά που έχουν χιλιογραφεί γιατί είναι ένας δίσκος που αγαπήθηκε όσο λίγοι φέτος. οι ιστορίες του jens lekman είναι σαν ρεπορτάζ, κάθε φορά που τις ακούς θέλεις να χωθείς μέσα τους. αυτό αρκεί. και η θέση τον αδικεί.
jens lekman-night falls over kortedala

fav. 13

By the bug

το βαρύτονο χαμηλόφωνο μουρμούρισμα του garm που ξεκινάει το άλμπουμ και όσο εξελίσσεται μετατρέπεται σε ένα απίστευτο mantra, δημιουργεί την ίδια ανατριχιαστική ατμόσφαιρα με τις ενορχηστρώσεις του badalamenti στο floating into the night. δεν ξέρω πόσο ιερόσυλο ακούγεται να τον χαρακτηρίσω ''αρσενική julee cruise'', αλλά είναι η ίδια ατμόσφαιρα, το ίδιο χαλαρωτικό ambience, μελωδικό prog, στοιχειωμένο, τρομακτικό, όμορφο. το shadows of the sun είναι ένας δίσκος πέρα από είδη που δεν είναι δυνατό να τον κατηγοριοποιήσεις. εδώ μέσα βρίσκονται κι οι coil, κι ο sylvian του talking with a shaman, και η μελαγχολία του solitude των sabbath -μπορείς να το πεις και ambient και σκοτεινό και τραγικό και ένα σωρό άλλα. μόνο metal δεν είναι. [αν αυτό είναι black metal, τότε ο david sylvian παίζει τσάμικα].
απλά αριστούργημα.
ulver-shadows of the sun
eos